[سمیه میرزایی] جدال آب و نفت در «هور»

مردم این منطقه نگرانی خود را از میدان نفتی «سهراب» از روی حدس و گمان مطرح نمی‌کنند. آن‌ها تجربه سال‌های گذشته را دیده‌اند. وقتی آب و زمین آسیب ببیند، فقط طبیعت آسیب نمی‌بیند؛ سفره خانواده‌ها کوچک‌تر می‌شود، دام‌ها کمتر می‌شوند، کشاورزی سخت‌تر می‌شود و امید جوانان برای ماندن در زادگاهشان کاهش پیدا می‌کند.»

این بخشی از نامه‌ای است که شیوخ و مردم بومی هورالعظیم در اعتراض به فعالیت میدان نفتی سهراب خطاب به  رئیس‌جمهوری نوشته و ارسال کرده‌اند. من تالاب هورالعظیم را از نزدیک دیده‌ام، تالاب‌های زیادی را دیده‌ام اما نمی‌دانم چرا هورالعظیم حس دیگری از جنس غرور را به آدمی منتقل می‌کند. وسعت، عظمت و زیبایی همه با هم در هورالعظیم هست؛ مانند همان جنس از زیبایی و شکوهی که خوزستان با آن جلوه می‌کند. اما داستان هورالعظیم همان سرگذشت خوزستان و نفت و رنج مردم این خطه از استحصال طلای سیاه و در نهایت بهره مند نبودن از مواهب آن است.

برای هورالعظیم بارها و بارها زنگ خطر به صدا درآمده و در همین روزهای اخیر هم مدیرکل حفاظت محیط‌زیست خوزستان با هشدار درباره افت شدید تراز آبی تالاب هورالعظیم اعلام کرده که «در حال حاضر کمتر از ۳۸درصد از پهنه ۹۰هزار هکتاری این تالاب آب دارد. تداوم حیات این اکوسیستم حیاتی، نیازمند تأمین سالانه ۱.۴تا ۱.۸میلیارد مترمکعب حقابه است؛ آبی که طی سال‌های اخیر به‌جز مقطع سیلاب سال ۱۳۹۸، هرگز به میزان کافی تخصیص نیافته است. بخش قابل‌توجهی از آب موجود در پهنه‌های باقی‌مانده نیز کیفیت اکولوژیک استانداردی ندارد و در شرایط بحرانی به سر می‌برد.»

از دهه‌های گذشته، میادین نفتی و سدسازی‌های گسترده بخش زیادی از هورالعظیم را خشکانده‌اند. حالا هم قرار است با توسعه میدان نفتی سهراب با حفر ۲۰حلقه چاه نفت در شمال هور یعنی تنها قسمتی که آب دارد و خدمات اکولوژیک به طبیعت می‌دهد، آخرین رمق‌های هور گرفته شود.

سابقه فعالیت میدان نفتی سهراب با دو حلقه چاه بدون مجوز زیست‌محیطی به دو دهه پیش باز می‌گردد، کمااین‌که حتی در سال ۱۴۰۲ کمیته ارزیابی سازمان حفاظت محیط‌زیست … …