بازار
از همان سال‌های ۱۴۰۰ به بعد، در جلسات کارگروه مدیریت پسماند استانداری گیلان، مشاوران طرح پسماند و برخی مدیران، به‌دلیل بارش‌های سنگین جلگه و بالا بودن سطح سفره‌های آب زیرزمینی در مرکز و شرق استان، نگاه خود را متوجه اقلیم خشک‌تر جنوب استان (حوزه شهرستان رودبار، لوشان و منجیل) کردند؛ طرحی که از همان ابتدا با موجی از مخالفت‌های محلی، هشدارهای امنیتی‌اجتماعی و اعتراضات روبه‌رو شد و در مقاطعی، مسئولان استانی آن را «شایعه و شیطنت رسانه‌ای» خواندند.
علی‌رغم آنکه افکار عمومی تصور می‌کرد پرونده انتقال پسماند به جنوب استان به‌دلیل مخالفت‌های سرسختانه بسته شده است، انتشار مصاحبه‌ای جدید مناقشه را به نقطه اوج رساند: علی محمدپور، معاون محیط‌زیست انسانی اداره‌کل حفاظت محیط‌زیست گیلان، در گفت‌وگو با خبرگزاری ایرنا در ۱۹ مهر ۱۴۰۵ رسماً اعلام کرد که برای دو مکان حدوداً ۵۰ هکتاری در شهرستان رودبار (جنوب گیلان) مجوز محیط‌زیستی صادر شده است. یکی از این سایت‌ها حدود سه سال پیش ارزیابی و تأیید شده و مکان دیگر نیز با همکاری و ارزیابی دانشگاه تهران بررسی شده و مجوز محیط‌زیستی آن به ثبت رسیده است.
او توجیه محیط‌زیست را اقلیم خشک‌تر منطقه، عمق مناسب‌تر آب‌های زیرزمینی و فاصله از جنگل‌های هیرکانی اعلام کرد، هرچند یادآور شد که آغاز هرگونه عملیات اجرایی نیازمند ورود شهرداری‌ها و تأمین زیرساخت توسط دستگاه‌های اجرایی است.
تکذیب نماینده شهرستان رودبار
در نقطه مقابل، «مهرداد گودرزوند چگینی»، نماینده مردم رودبار در مجلس شورای اسلامی، در همان روز ۱۹ مهر، ضمن تکذیب صریح امکان تحقق چنین برنامه‌ای و هشدار نسبت به عواقب آن، اعلام کرد: پرونده انتقال زباله‌های استان یا سراوان به رودبار به‌هیچ‌وجه پذیرفتنی نبوده، نیست و اجازه اجرای آن داده نخواهد شد. حل معضل سراوان با قربانی‌کردن پیشانی و ورودی استان گیلان، خطایی استراتژیک است و رودبار نباید به حیاط‌خلوت دفع معضلات کلان‌شهرها بدل شود. …
