کریمیان در پاسخ به این پرسش که جنگ چه تغییرات ماندگاری می‌تواند در مأموریت و ساختار نهاد آموزش ایجاد کند، ابتدا بر ضرورت بازنگری در خود سؤال تأکید کرد و گفت: ممکن است وقتی جنگ می‌شود انتظار داشته باشیم همان‌طور که در میدان جنگ اتفاقات با سرعت می‌گذرد و تصمیمات معطوف به جنگ می‌شود، همه ساحات سیاست‌گذاری و حکمرانی هم شبیه آن شود. این یک تصویر است. قبل از همه باید بپرسیم آیا این تصویر کامل است؟ چه میزان درست و چه میزان اشتباه است؟ چون ممکن است ذهنیت ما فوراً معطوف شود به اینکه چون دفاع موزاییکی انجام شد، در آموزش و پرورش هم می‌توانیم دفاع یا حمله موزاییکی انجام دهیم و تغییراتی اعمال کنیم که اختیارات بالا برود. این مبتنی بر یک تصویر و انتزاع اولیه از شرایط است.
وی افزود: آموزش و پرورش در موضوع تمرکززدایی یا دادن اختیارات به استان‌ها، مناطق و مدارس، موضوعی دارد که تقریباً سی سال است در کشور بحث می‌شود. از زمانی که من دانش‌آموز بودم مدیریت مدرسه‌محور را روی در و دیوار مدرسه می‌دیدیم. پس دغدغه‌ای وجود داشته. حالا می‌خواهیم آن دغدغه را به موضوع جنگ گره بزنیم و بگوییم ناخودآگاه الان وقتش است. هر گروهی هم از زاویه خودش می‌بیند؛ گروهی جهادی به مدل قرارگاه باور دارد و گروهی بروکراتیک و چارچوب‌دار در قالب نظم پیشین. من می‌گویم در مورد آموزش و پرورش احتیاط و معقول این است که لزوماً این‌طور فکر نکنیم که می‌توانیم در سطح عالی آن تغییراتی را که می‌خواستیم الان اعمال کنیم. ریسک این کار بیش از سودی است که می‌تواند داشته باشد. باید از اینکه این‌قدر کلان موضوع را برایش راه حل ساده پیدا کنیم فاصله بگیریم. …
دانلود از کافه بازار
