با روی کار آمدن حافظ اسد در سوریه در سال1970 با دو ملاحظه فضا کمی برای کُردها در سوریه باز شد: یکی اقلیت بودن اسدها و علوی بودن آنها در جامعه سنی که وزنی تقریبا اندازه کُردها در جامعه سوریه داشتند و هواداری کُردها برای آنها مهم بود. در نتیجه، کُردها حتی به مقامهای مهم کشوری از جمله مقام مفتی اعظم سوریه نیز دست یافتند.
دومی هم سیاست حافظ اسد در استفاده از کارت بازی کُردی در مورد کشورهای منطقه به خصوص ترکیه و عراق که هم باعث میشد بر سیاست این کشورها تاثیرگذار باشد و هم اینکه مسئله کُردی سوریه به این کشورها پیوند بخورد و تا اندازهای فراموش شود. به همین دلیل سوریه ملجا و پناه کُردهای منطقه و احزاب کُردی گشت و کُردهای مخالف دو کشور ترکیه و عراق در دمشق با آغوش باز پذیرفته شدند، در ابتدا جلال طالبانی در سال 1975 حزب اتحادیه میهنی کردستان عراق را در دمشق تأسیس کرد. حزب دموکرات کردستان عراق نیز از سال 1979 در سوریه صاحب دفاتر خود شد و اسد چشم خود را بر پیوستن صدها نفر کُرد سوری به پیشمرگه های بارزانی در حزب دموکرات بست.
او به این وسیله توانست هم از رادیکال شدن کُردهای سوریه جلوگیری کند و هم ضربهای به حزب بعث عراق که با سوریه دچار مشکل بود وارد نماید و از طرفی دیگر کُردها به رژیم اسد در برابر مخالفان خارجی و داخلی اسد یاری میرساند ؛ در این مورد میتوان به شورش حما ،چهارمین شهر بزرگ سوریه اشاره کرد که شورش گروههای اخوانی در این شهر در سال 1982 با خشونت تمام توسط حافظ اسد سرکوب شد و شبه نظامیان کُرد نیزدرجریان این سرکوب به ارتش سوریه یاری دادند . …
