نوید صفری، جوانی که رؤیای شهادت را با خود حمل می‌کرد

به گزارش خبرنگار مهر، بعضی آدم‌ها رؤیاهایشان را در دل نگه می‌دارند، بعضی درباره آن حرف می‌زنند و بعضی آن‌قدر به رؤیای خود وفادار می‌مانند که حتی نشانی از آن را با خود حمل می‌کنند. نوید صفری از دسته سوم بود. روی پلاکش نوشته بود: «رسول و نوید؛ دو همکار شهید.» جمله‌ای کوتاه که در نگاه نخست شاید فقط یادگاری از یک رفاقت به نظر برسد، اما وقتی با زندگی و دست‌نوشته‌های او آشنا می‌شویم، معنای دیگری پیدا می‌کند؛ گویی نوید از سال‌ها قبل، تصویری از پایان آرزوهایش در ذهن داشته است.

کتاب «شهید نوید» نوشته مرضیه اعتمادی که توسط انتشارات شهید کاظمی منتشر شده، قرار است ما را به جهان همین جوان ببرد؛ جوانی که از محله تهران‌پارس تهران آغاز کرد و سرانجام در صحرای بوکمال سوریه به شهادت رسید. اما اهمیت کتاب فقط در روایت مسیر رسیدن او به میدان دفاع از حرم نیست. آنچه این اثر را خواندنی می‌کند، تلاش برای شناخت انسانی است که در کنار باورهای اعتقادی و آرمان‌هایش، خانواده، دوستان، عشق، رفاقت و دنیای شخصی خودش را داشت. شهیدی که دیروز نهمین سالگرد شهادتش بود. شهید مدافع حرمی که مانند اربابش اباعبدالحسین علیه‌السلام سرش از بدنش جدا شد.

«شهید نوید» را باید روایتی چندصدایی از زندگی یک شهید دانست؛ روایتی که از کنار هم قرار گرفتن خاطرات پدر، مادر، خواهر، دوست و همسر شکل گرفته و با دست‌نوشته‌های خود شهید، به لایه‌ای عمیق‌تر از شخصیت او راه پیدا می‌کند.

یک زندگی با سه پنجره

یکی از امتیازهای مهم کتاب، شیوه تقسیم‌بندی روایت‌هاست. مرضیه اعتمادی زندگی نوید صفری را در سه فصل همراه، هم‌نفس و هم‌قدم روایت می‌کند. هر فصل از دریچه نگاه یکی از نزدیکان او به زندگی شهید می‌پردازد.

فصل نخست، همراه، به روایت پدر و یکی از دوستان شهید اختصاص دارد. در این بخش، مخاطب با سال‌های شکل‌گیری شخصیت نوید و بخشی از روابط دوستانه و اجتماعی او آشنا می‌شود. فصل دوم، هم‌نفس، روایت مادر و خواهر است؛ کسانی که نوید را از نزدیک‌ترین فاصله خانوادگی می‌شناختند و جزئیاتی از روحیات و رفتارهای او را بازگو می‌کنند که شاید در هیچ روایت رسمی دیگری ثبت نشده باشد. اما فصل سوم، هم‌قدم، به روایت همسر شهید اختصاص دارد؛ روایتی که به دلیل ماهیت رابطه و نزدیکی عاطفی، امکان شناخت متفاوتی از شخصیت نوید فراهم می‌کند. …