بازار
در نظریه‌های کلاسیک و مدرن ارتباطات، «رسانه‌های خدمت عمومی» رکن رکین همبستگی اجتماعی و شکل‌دهی به «حوزه عمومی فراگیر» تلقی می‌شوند؛ نهادهایی که مأموریت ذاتی آن‌ها عبور از منافع گروه‌ها و نمایندگی تمام‌عیار همه جامعه است. نظریه‌پردازان مکتب کارکردگرایی نیز «انسجام‌بخشی» و «وفاق ملی» را اساسی‌ترین کارکرد رسانه‌های فراگیر می‌دانند. با این مبنا، وقتی به کارنامه رسانه ملی می‌نگریم، با پرسشی تامل برانگیز مواجه می‌شویم؛ در شرایطی که ارکان کلیدی نظام با خاستگاه‌های سیاسی متفاوت، صریح و بدون لکنت نسبت به ریل‌گذاری جام‌جم هشدار می‌دهند، پس چه جریانی از دستاوردهای کنونی صدا وسیما راضی و خرسند است؟
اهمیت این مقطع تاریخی در آن است که نقدها از سطح مجادلات حزبی فراتر رفته و به عالی‌ترین سطوح تصمیم‌گیری کشور رسیده است. رئیس‌جمهور، پزشکیان در اظهارنظری صریح در هیئت دولت (۸ شهریور ۱۴۰۵)، گلایه خود را از اثرات فرساینده و روی اعصاب برخی خروجی‌های صدا و سیما ابراز می‌کند. قالیباف، رئیس مجلس (۲۷ مرداد ۱۴۰۵)، با تاکید بر مقتضیات پیچیده «جنگ شناختی»، به «ناکارآمدی‌های ساختاری، رویکردی و عملکردی» صداوسیما اشاره کرده و یادآور می‌شود که این رسانه باید به‌جای تحدید دایره مخاطب، کانون انسجام‌بخشی برای جامعه متکثر ۹۰ میلیونی باشد.
ابعاد این بحران عملکردی رسانه ملی، در اظهارات سایر شخصیت های مسئول … …
