دانشمندان به درهم‌تنیدگی کوانتومی ۱۰ ثانیه‌ای دست یافتند

این دستاورد، راه را برای زمان‌های درهم‌تنیدگی طولانی‌تر بین اتم‌ها هموار می‌کند که در توسعه شبکه‌های رایانش یا محاسبات کوانتومی توزیع‌شده بسیار مهم است.

درهم‌تنیدگی کوانتومی (Quantum Entanglement) یک خاصیت کوانتومی است که دو ذرّه مختلف را به هم مرتبط می‌کند، به طوری که اگر یکی را اندازه‌گیری کنید، به‌طور خودکار و فوراً، فارغ از اینکه چقدر از هم فاصله دارند، از وضعیت دیگری هم مطلع می‌شوید.

درهم‌تنیدگی هنگامی رخ می‌دهد که گروهی از ذرات تولید شده، برهمکنش می‌کنند یا در مجاورت فضایی (مکانی) قرار می‌گیرند، به گونه‌ای که حالت کوانتومی هیچ ذرّه درون گروه را نتوان به‌طور مستقل از حالت سایر ذرات توصیف نمود. این حالت وقتی که ذرات در فاصله زیاد از یکدیگر قرار داشته باشند نیز رخ می‌دهد. موضوع درهم‌تنیدگی کوانتومی در قلب ناهم‌خوانی بین فیزیک کلاسیک و کوانتومی قرار دارد. درهم‌تنیدگی یکی از ویژگی‌های اصلی مکانیک کوانتومی است که مکانیک کلاسیک فاقد آن می‌باشد.

یکی از امیدوارکننده‌ترین پیشرفت‌ها در فیزیک کوانتومی، توسعه فناوری‌های رایانش کوانتومی است. رایانه‌های کوانتومی از بیت‌های کوانتومی یا کیوبیت‌ها برای ذخیره و پردازش اطلاعات استفاده می‌کنند. برخلاف بیت‌های کلاسیک که می‌توانند مقادیر ۰ یا ۱ را ذخیره کنند، کیوبیت‌ها می‌توانند چندین مقدار بین ۰ و ۱ را ذخیره کرده و همزمان از آنها برای پردازش اطلاعات استفاده کنند.

کیوبیت‌ها یک رویکرد نمایی برای پردازش مقادیر زیادی از داده‌ها ارائه می‌دهند که می‌تواند به حل مسائلی کمک کند که حتی سریع‌ترین ابررایانه‌های امروزی نیز برای حل آنها به دهه‌ها زمان نیاز دارند. بنابراین، رایان‌های کوانتومی مرز بعدی رایانش در نظر گرفته می‌شوند. با این حال، یکی از اجزای حیاتی رایانش کوانتومی مقیاس‌پذیر، درهم‌تنیدگی کوانتومی است.

چرا درهم‌تنیدگی مهم است؟ …