تاراج صندلی های دانشگاه با ترازهای حداقلی

مریم غدیرپور کنکور سراسری سال ۱۴۰۵ در شرایطی برگزار شد که داوطلبان ماه‌ها زیر سایه سنگین تهدیدهای نظامی و اضطراب ناشی از ناامنی روانی درس خواندند تا شاید با تکیه بر تلاش فردی، آینده شغلی و تحصیلی خود را رقم بزنند، اما این ماراتن طاقت‌فرسا برای همه از مسیری برابر و منصفانه عبور نکرد؛ چرا که توزیع نامتوازن سهمیه‌های گوناگون، سرنوشت بسیاری از شرکت‌کنندگان را برخلاف شایستگی علمی تغییر داد و موج گسترده‌ای از نارضایتی و حس تضییع حق را میان خانواده‌ها و دانش‌آموزان بدون سهمیه پدید آورد.

اکنون بسیاری از متقاضیان عادی با سرخوردگی به دنبال سازوکاری برای احقاق حق خود می‌گردند و هم‌زمان این پرسش بنیادین را مطرح می‌کنند که ساختار سنجش چگونه می‌تواند اعتماد از دست رفته جامعه را بازگرداند، در حالی که رقابت در این آزمون سرنوشت‌ساز سال‌های ارزشمند جوانی نسل نو را می‌بلعد و هرگونه تبعیض در پذیرش، سرمایه اجتماعی و امید نخبگان را به قهقرا می‌برد؛ از این رو روزنامه «عصر اقتصاد» در این گزارش تحلیلی به واکاوی ریشه‌های ساختاری سهمیه‌بندی‌ها و ارائه راهکارهای کارشناسی برای بازتولید عدالت آموزشی در آزمون سراسری می‌پردازد تا مسیر دستیابی به صندلی دانشگاه‌ها عادلانه و شفاف شود. دو سال شبانه‌روز جنگیدم اما سهمیه‌ها حقم را گرفتند

یکی از متقاضیان این ماراتن طاقت‌فرسا به نام مریم ، «ذ »در گفتگو با روزنامه عصر اقتصاد با تشریح فرآیند دشوار آمادگی خود اظهار داشت: بیش از دو سال تمام توان روانی و جسمی‌ام را وقف رسیدن به رشته رویایی پزشکی کردم و ماه‌ها در سخت‌ترین شرایط روحی به صورت شبانه‌روزی درس خواندم، اما در نهایت با سازوکاری کاملاً نابرابر و غیرمنصفانه از ورود به دانشگاه علوم پزشکی بازماندم؛ چرا که ظرفیت‌های ارزشمند و محدود این رشته پرطرفدار پیش از رقابت آزاد به تسخیر متقاضیان برخوردار از امتیازهای گوناگون درآمده بود و ترازهای نازل علمی بر شایستگی‌های تحصیلی پیشی گرفت.

تماشای صندلی‌هایی که با ترازها و رتبه‌های بسیار ضعیف‌تر از کارنامه علمی من اشغال شده‌اند، بار روانی غیرقابل تحملی را بر نسل جوان تحمیل می‌کند و انگیزه هرگونه تلاش فردی در کشور را به نابودی می‌کشاند …