آمریکا-ایران؛ هسته سخت واقعیت در برابر آرمان و تجربه زیسته ایرانی!

انقلاب ایران هم بی گمان، مبتنی بر آرمان ها بود...ما فرزندان انقلاب 57 بودیم و در فضای انقلاب و سالهای پس از انقلاب، زیسته ایم. هنوز آن ایام را به یاد داریم و هنوز می توانیم درک کنیم که چرا فرودستان، از شورش بر فرادستان، استقبال می کردند...ما دیده ایم و فهمیده ایم که چرا روستایی های فقر زده و زیسته در فلاکت، از انقلاب آن سالها، حمایت می کردند...نمی خواهم بگویم انقلاب حتما کار فقرا بوده که واقعا هم نبوده و حاصل مجموعه ای از متغیرها و عوامل بزرگ و کوچک و نیز داخلی و خارجی بوده اما مطمئن هستم که فقرا، پشتیبانان مهم انقلاب 1357 بودند. آن انقلاب، انقلاب فرودستان بر علیه متنعمان هم بود...چرا که سفره آنان، چندان رنگی نداشت و ظلم رعایا و اربابان، امان آنها را بریده بود و آنها را به تنگ و ننگ کشانده بود.

در اینجا نمی خواهم به انقلاب 57 بپردازم...فصلی دیگر و مجالی دیگر باید تا در باب خدمات و اشتباهات شاهان پهلوی، سخن گفت.نمی خواهم هم از شاخص های اقتصاد کلان بگویم که واقعا همه قضاوتها را هم نباید بدانها، منحصر نمود. باید به زیست اجتماعی همه طبقات و به توزیع کیفیت زندگی هه آحاد جامعه هم نگاه کرد...اگر صرفا بر شاخص های کلان تکیه کنیم، هخامنشیان و سانیان هم تا اکنون، باید می بودند!

در مقام تفکر و تحلیل، باید عمیق تر بود.

از طرفی دیگر، می‌توان به کالبدشکافی ذهنیات دگراندیشان و انقلاب خواهان هم پرداخت و میزان خامی و پختگی آن ذهنیات و آرمان‌ها را هم سنجید. البته که بحث دراز دامنی است و در این مقال نمی‌گنجد.

عجالتا فقط مایلم از آرمان‌های 57 بگویم.انقلاب 57، حتما ریشه در آرمان‌ها داشت.شاید همه آن‌ها دقیق و به‌جا نبوده باشند اما خواست تغییر، آرمانی متعالی و بین الاذهانی بود که حکومت چندان که باید، بدان‌ها توجهی نداشت...اینکه می‌توانست یا نمی‌توانست و اینکه می‌شد یا نمی‌شد هم فعلا محل بحث نیست...بگذارید بگذریم تا کلام به تطویل نیفتد! …