بازار
این فقط یک نمونه از تصمیم‌هایی است که در گوشه‌وکنار شهرها می‌بینیم؛ اقداماتی که قرار است به ساماندهی فضا یا رونق کسب‌وکار کمک کنند، اما اغلب نه نشانی از خلاقیت دارند و نه نسبتی با زیبایی‌شناسی زندگی شهری. انگار در طراحی این مداخلات، نه سلیقه شهروندان جدی گرفته می‌شود و نه شأن فضایی که قرار است در اختیار آن‌ها باشد. نتیجه، شهرهایی است که به‌جای حرکت به سمت کیفیت زندگی بهتر، با وصله‌وپینه‌هایی ناهمگون و راهکارهایی قدیمی اداره می‌شوند؛ وضعیتی که می‌توان آن را نوعی «پاکستانیزه‌شدن» فضای شهری و حتی کیفیت زندگی دانست. پرسش اصلی اینجاست: چرا باید همچنان به الگوهایی دل بست که نه تازگی دارند، نه جذابیتی برای شهروند امروز ایجاد می‌کنند و نه تصویری دلپذیر از شهر می‌سازند؟ آیا در نگاه مدیران شهری، زیبایی‌شناسی و تجربه روزمره مردم جایی دارد؟ برای لمس بهتر این شکاف، چند نمونه مشابه را مرور می‌کنیم.
کاپیتان درباره ویدیوهای تبلیغ غذاخوردن با دست: دیگه زدن تو کار پاکستانیزیشن کردن ملت ایران. بنده اعلام برائت میکنم از هر فرهنگ واپس‌گرایی که توی سال ۲۰۲۶ بخواد غذا خوردن با دست رو تبلیغ کنه.
علی نوشت: شاید بعضیا … …
