وقتی مفاهیم انتزاعی به تصویر و کنش نمایشی تبدیل می‌شوند

وحید پرهیزکاری، که دانش آموخته معماری و مرمت بناهای تاریخی است، با تشریح روند بیش از یک سال گفتگو و همفکری درباره این اثر، مهمترین چالش مواجهه با نمایشنامه پیتر هانتکه را ترجمه یک تجربه فکری و تئاتری به زمینه‌ای متفاوت دانست و تأکید کرد که این مواجهه تنها به ترجمه زبان محدود نمی‌شود و ترجمه فرهنگی و اجرایی نیز اهمیت دارد.

پرهیزکاری در گفتگو با ایلنا درباره نسبت زبان و هویت در «کاسپار»، شیوه همکاری با کارگردان، نقش تصویر و معماری در اجرا، نسبت انسان معاصر با نظم اجتماعی، جایگاه مشاور در تولید تئاتر ایران و اهمیت فرآیند تمرین سخن گفت. 

از آغاز فعالیت هنری تجربه خود در حوزه تئاتر بگویید و اینکه چگونه به پروژه «کاسپار» پیوستید؟ 

بیش از آنکه مسیر حرفهای خود را در تئاتر دنبال کنم، علاقه‌ام بیشتر به متن و ادبیات نمایشی، تحلیل و نقد جدیتر کشیده شد. همین علاقه باعث شد به تدریج با گروه‌ها و دوستان تئاتری در ارتباط باشم و در مقام مخاطب، خواننده و گاهی همفکر و مشاور، در فرآیند شکل‌گیری برخی آثار درگیر شوم. همکاری ما در «کاسپار» هم از ابتدا در قالب یک رابطه رسمی میان کارگردان و مشاور شکل نگرفت، بلکه باید آن را در امتداد یک سابقه دوستی و همفکری قدیمی به حساب آورد. 

نخستین مواجهه شما با متن «کاسپار» پیتر هانتکه چه زمانی و با چه برداشتی بود و چه چیزی در این اثر برای شما ظرفیت مشاوره و کارگردانی ایجاد کرد؟  …