بازار
ماجرای تلخ «علیرضا»
یک ظهر گرم اواخر تابستان است. «علیرضا» پیک موتوری ۵۰ساله در دالان‌های بازار تهران، در حال بلند کردن یک بار سنگین است که ناگهان سکته می‌کند. مردم او را به یک بیمارستان دولتی می‌برند اما این کارگر غیررسمی به کُما می‌رود؛ بیش از یک ماه در اغماست و بعد بیمارستان به بستگان این کارگر که همگی مزدبگیر و مستاجر هستند، اعلام می‌کند بیمار فوت شده.
بدبختی از لحظه‌ی مراجعه برای تحویل گرفتن جسد بیجان کارگرشروع می‌شود. ۱۳۰ میلیون هزینه‌ی داروهای متوفی‌ست و بیمارستان هم حدود ۶۰ میلیون پول می‌خواهد! چیزی نزدیک به ۲۰۰ میلیون تومان.
خانواده‌ی پیک موتوریِ فوت شده، باید ۲۰۰ میلیون به حسابداری بیمارستان بپردازند تا بتوانند پیکر بیجان را تحویل بگیرند و تشییع کنند. «علیرضا» که تا سن ۵۰ سالگی پیک موتوری بوده، هیچ زمان بیمه تامین اجتماعی نداشته؛ بیمه او، بیمه سلامت است. هرچند حتی اگر بیمه تامین اجتماعی هم می‌داشت، فرق چندانی نمی‌کرد. درمان کاملاً پولی و کالایی‌ست حتی در بیمارستان‌های دولتی و حتی با وجود داشتن بیمه.
خانواده علیرضا بارها به مددکاری بیمارستان مراجعه می‌کنند؛ بارها درخواست می‌کنند صورتحساب را کاهش دهند یا ببخشند اما فایده چندانی ندارد؛ در نهایت، بیمارستان چیزی حدود ۳۰ میلیون تومان از هزینه‌های بستری را کسر می‌کند اما پول داروها و حدود ۳۰ میلیون دیگر باید پرداخت شود؛ قبل از هر کار دیگری، این مبلغ بایستی به حساب بیمارستان واریز شود وگرنه از ترخیص جنازه خبری نیست! …
