بازار
روزی که سر بریده کلنل را به مشهد آوردند و با پیکرش روی یک عراده توپ گذاشتند و تشییع کردند، عارف با حالتی آشفته و اشکبار خطاب به سر بریده کلنل سرود:
این سر که نشان سرپرستی است
امروز رها ز قید هستی است
با دیده عبرتش ببینید
کاین عاقبت وطن‌پرستی است
وتصنیف جانگدازی برای شهادت کلنل پسیان سرود که بعدها با صدای استاد غلامحسین بنان ماندگار شد:
گریه کن که گر سیل خون گری ثمر ندارد
ناله‌ای که ناید ز نای دل اثر ندارد
هرکسی که نیست اهل دل، ز دل خبر ندارد
دل ز دست غم مفر ندارد
دیده غیر اشک تر ندارد
این محرم و صفر ندارد
گر زنیم چاک
جیب جان چه باک
مَرد و جز هلاک
هیچ چاره دگر ندارد
زندگی دگر ثمر ندارد
پسیان که بود که این چنین بزرگان شعر و فرهنگ آن زمان؛ چون عارف قزوینی داغدار او شدند و چه سرگذشتی داشت که با گذشت بیش از یک قرن از شهادتش هنوز سرگذشتش یکی از تراژیک‌ترین زندگی و مرگ‌های تاریخ معاصر است؟
زندگی‌نامه پسیان به قلم خودش
پسیان در قسمتی از زندگینامه‌ای که از خود به یادگار گذشته، چنین از اجداد و دوره ابتدایی زندگانی خود سخن گفته است:
« من مهاجر هستم؛ یعنی اجداد من پس از جنگ ۱۲۴۳ قمری(جنگ دوم ایران و روس) و مجزا شدن قفقاز از ایران زیر بار رعیتی خارجی نرفته از همه چیز خودشان صرف‌نظر کرده و خود را به آغوش وطن آباء و اجدادی انداخته‌اند.
پدر و پدربزرگان من همه سوگلی‌های رجال نامی ایران؛ یعنی میرزا تقی خان امیرکبیر، حسینعلی خان امیرنظام و غیره بوده‌اند. من خود در ۱۳۰۹ قمری در تبریز متولد شده و از سنه ۱۳۱۷ الی ۱۳۲۳ در آن شهر ابتدا در منزل و مکتب و سپس چند ماهی در اولین مدرسه آن شهر که به لقمانیه معروف بود به تحصیلات فارسی و عربی و منطق و مقداری از علوم جدید و السنه خارجه اشتغال داشتم. در ششم جمادی‌الاولی ۱۳۲۴ قمری برای تکمیل تحصیلات به تهران آمده در هجدهم جمادی‌الثانی همان سال داخل مدرسه نظامی شدم و مدت ۵ سال در آن مدرسه تحصیل کردم... …
