بازار
اما آل‌خمیس در گفت‌وگو با خبرنگار «ایران»، از مسیر شکل‌گیری این آثار، تکنیک‌های اجرایی و نگاه مخاطبان پس از گذشت سه سال از خلق آنها سخن گفت که نقاشی‌هایش بی مکان است و ما به ازایی در هیچ کدام از شهرهای ایران ندارد.
از «خاطره» تا «اکنون»؛ شکل‌گیری یک فضا
آل‌خمیس درباره آغاز این مسیر می‌گوید که هیچ پیشفرض اولیه‌ای در کار نبوده است: «این مجموعه به‌تدریج شکل گرفت. در ابتدا هیچ عنوان یا پیشفرض موضوعی نداشتم. در طول مسیر متوجه شدم که بیش از اینکه بخواهم مکان خاصی را روایت کنم، به مفهوم مکان علاقه‌مند هستم؛ فضاهایی که به نظر آشنا می‌آیند، اما به جغرافیا یا زمان مشخصی تعلق ندارند.» به گفته او، عنوان «سرزمین خاموش» بازتابی از همین رویکرد است؛ سرزمینی که در آن اتفاق خاصی روایت نمی‌شود و سکوتش فضایی برای تأمل است.
او در بیانیه هنری خود از خلق «مکانی میان خاطره و اکنون» سخن گفته است؛ فضایی که از ساختارهایی بهره می‌برد که برای مخاطب ایرانی یادآور خاطره‌ای دور است، بی‌آنکه به جغرافیای خاصی محدود شود. آل‌خمیس تأکید میکند: «رنگ‌ها در اینجا برای بازنمایی واقعیت به کار نرفته‌اند، بلکه برای «ساختن فضا» استفاده شده‌اند تا مخاطب در مواجهه با اثر، حس مکان آشنایی را تجربه کند که نمی‌تواند آن را در تقویم یا جغرافیا جایابی کند.»
پارادوکس «حضور» در نبود انسان …
