ابتدا اولیسه پس از زدن شوت فوقالعاده از فاصله ۳۰ متری برای به ثمر رساندن گل چهارم در دقیقه ۸۳ و ضربه کاتدار تماشاییاش برای گل پنجم در وقتهای تلف شده، از سوی یوفا به عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شد. یکی از اعضای کادر بایرن جام بهترین بازیکن را به او اهدا کرد و از او پرسید این جایزه چه حسی دارد. اولیسه زمزمه کرد: «خوب، خوب، خوب.» سپس بدون این که لبخندی روی صورتش باشد، عکسهای اجباری به عنوان بهترین بازیکن مسابقه را با این جام کوچک تحمل کرد. بعد نوبت به حضور کاملاً عجیب او در تلویزیون رسید.
اشتوتسکی، خبرنگار دازن، در راهروهای ورزشگاه آلیانز آرنا از وینگر راست بایرن پرسید: «مایکل، بازی سختی بود، حداقل در نیمه اول. چه حسی دارد که این بازی را ۵-۰ بردید؟ گلهایت فوقالعاده بودند و تو هم بهترین بازیکن زمین شدی.»
اولیسه: «بله، خوب بود. اولین بازی بود. بازی خانگی ما بود و میخواستیم برنده شویم. در نهایت پیروز شدیم، بنابراین خوشحالیم.»
اشتوتسکی: «گل زدن به این شکل چقدر آسان است؟ میتوانیم به شما نشانش بدهیم. فوقالعاده به نظر میرسد. چه حسی دارد؟»
اولیسه: «پووووف، نمیدانم.»
اشتوتسکی: «نمیدانی؟ واقعاً نمیدانی؟ چطور اتفاق میافتد؟ از درونت میآید یا به آن فکر میکنی؟»
اولیسه: «شوت میزنم و بعد توپ وارد دروازه میشود یا نمیشود.»
اشتوتسکی: «اما اگر اینقدر آسان است، پس همه میتوانند این کار را انجام دهند، درست است؟ ولی تو تنها کسی هستی که این کار را میکند.»
اولیسه: «من تنها کسی نیستم که میتواند گل بزند.»
اشتوتسکی: «اما گلهایی مثل اینها، درست است؟»
اولیسه: «فکر نمیکنم.»
اشتوتسکی: «داری این مصاحبه را برای من خیلی سخت میکنی. چه چیزی خوشحالت میکند؟ چه چیزی باعث میشود بخندی؟»
اولیسه هیچ جوابی نداد. اشتوتسکی دوباره پرسید: «گل زدن و پیروز شدن؟»
اولیسه: «بله.»
سپس این مصاحبه عجیب، دقیقاً پس از یک دقیقه به پایان … …
