به نقل از نیچر، این پژوهش هنوز در مرحله اثبات مفهوم قرار دارد، اما نویسندگان میگویند اگر نتایج آن از حیوانات به انسانها قابل تعمیم باشد، این روش میتواند به جلوگیری از تحلیل عضلات ناشی از افزایش سن، بیماریهای مزمن و بی تحرکی در افراد بستری کمک کند.
شیهچانگ نگ (Shyh-Chang Ng)، یکی از نویسندگان مطالعه و زیستشناس موسسه سلولهای بنیادی و پزشکی بازساختی در پکن، میگوید تحلیل عضلانی افراد زیادی، بهویژه سالمندان، را تحت تاثیر قرار میدهد، اما به جز ورزش، راهکار مناسبی برای مقابله با این وضعیت وجود ندارد. او میگوید: اما افرادی که بیش از همه به ورزش نیاز دارند، اغلب همان کسانی هستند که نمیتوانند ورزش کنند.
جیمز وایت (James White)، فیزیولوژیست دانشگاه دوک در دورهام کارولینای شمالی، میگوید ایده استفاده از یک پیوند عضلانی برای شبیهسازی پاسخ بدن به ورزش، ایدهای جالب است. با این حال، احتمالا انسانها برای دستیابی به مزایایی که در موشها مشاهده شده است، به چندین پیوند عضلانی در بخشهای مختلف بدن نیاز خواهند داشت. وایت میگوید برای افراد ضعیف، بستری یا سالمند یعنی دقیقا همان افرادی که بیش از همه به چنین پیوندهایی نیاز دارند، انجام چندین عمل تهاجمی مطلوب نخواهد بود.
پیوند سلولهای عضلانی
برای ساخت این ایمپلنتها که پژوهشگران آنها را میوگرافت (Myograft) نامیدهاند، سلولهای بنیادی را از عضلات چهارسر ران موشها استخراج کردند. سپس سلولهای بنیادی را در آزمایشگاه جدا کردند و کشت دادند تا سلولهای عضلانی رشد کنند.
این سلولها در زیر پوست پشت بدن حیوانات تزریق شدند. هر موش سلولهای متعلق به بدن خودش را دریافت کرد تا سیستم ایمنی، بافت پیوندی بیگانه را پس نزند.
سلولهای پیوند شده در نزدیکی محل تزریق، بافت عضلانی سازمانیافتهای تشکیل دادند که بهطور مداوم منقبض میشد و در آن رگهای خونی نیز شکل گرفت. این پیوندها چند ماه زنده ماندند و سپس پژوهشگران برای بررسی، از بافت آنها نمونهبرداری کردند. …
