ماه رمضان در تهرانِ اواخر قاجار و اوایل پهلوی فقط یک آیین مذهبی نبود، بلکه شیوه زندگی شهری را دگرگون می‌کرد. در خاطرات عبدالله مستوفی، این ماه به‌عنوان دوره‌ای تصویر شده که کار، آموزش، بازار و روابط اجتماعی را تحت تأثیر قرار می‌داد و چهره‌ای متفاوت از زندگی روزمره پایتخت نشان می‌داد.

رکنا: آداب و رسوم ماه رمضان در تهران قدیم پر از رنگ و بوی سنت هایی بود که گاه فراموش شده اند؛ از روشنایی کوتاه مدت معابر تا طبل زنی گزمه ها برای خاموشی شب، این سنت ها بخشی از تاریخ پایتخت اند.

ماه رمضان در ایران با لایه‌ای از باورها و آیین‌های محلی درهم‌تنیده است که در هر منطقه رنگ و معنای خاص خود را دارد. بسیاری از این رسم‌ها، در ظاهر ساده‌اند اما در باطن، حامل امید، نذر و نوعی گفت‌وگوی درونی با امر قدسی هستند؛ آیین‌هایی که نسل به نسل منتقل شده و هنوز در برخی شهرها و روستاها اجرا می‌شوند.

در کنار شب‌های دعا و سفره‌های افطار، ماه رمضان در برخی شهرهای ایران با رسم «فال گرفتن» همراه بوده است؛ رسمی کهن که در فرهنگ عامه ریشه دارد و میان «فال نیک» و «فال بد» نوسان می‌کند و اگرچه از منظر عقلانی اثری عینی برای آن متصور نیست، اما در تجربۀ زیسته مردم، کارکردی امیدبخش و آرام‌کننده داشته است.

ماه رمضان با مجموعه‌ای از آداب و رسوم محلی همراه است که در هر منطقه رنگ و بویی متفاوت گرفته و بخشی از هویت فرهنگی مردم را شکل داده است. آیین‌هایی که هر روز هفته، بهانه‌ای برای هم‌نشینی، نذر، دعا و امید بوده‌اند. بسیاری از این رسوم امروز یا منسوخ شده‌اند یا به شکل کمرنگ‌تری ادامه دارند؛ اما یادآوری آن‌ها، …

ماه رمضان با مجموعه‌ای از آداب و رسوم محلی همراه است که در هر منطقه رنگ و بویی متفاوت گرفته و بخشی از هویت فرهنگی مردم را شکل داده است. آیین‌هایی که هر روز

در روزها و شب‌های رمضان تهرانی‌های عهد میراب‌ها و کوچه‌های باریک و درهای چوبی کلون‌دار، سنت‌هایی داشتند که گاهی حتی شنیدن آن نیز دلچسب است.

ماه رمضان با مجموعه‌ای از آداب و رسوم محلی همراه است که در هر منطقه رنگ و بویی متفاوت گرفته و بخشی از هویت فرهنگی مردم را شکل داده است.

روزه‌داری در برگ برگ تاریخ مازندران با رسوم متفاوت و شیرینی همراه بود؛ رسومی که هرچند پاره ای از آنها به صورت جسته گریخته اجرا می شود، اما برخی از آنها آنچنان در گذر زمانه رنگ باخته و به فراموشی سپرده شده‌اند که به جز سالخوردگان و پژوهشگران فرهنگ از آن چیزی نمی‌دانند.

روزه‌داری در برگ برگ تاریخ مازندران با رسوم متفاوت و شیرینی همراه بود؛ رسومی که هرچند پاره ای از آنها به صورت جسته گریخته اجرا می شود، اما برخی از آنها آنچنان

یاسوج-آیین‌های ماه مبارک رمضان در کهگیلویه و بویراحمد ریشه در سنت‌های دیرینه مردمان این دیار دارد که از غبارروبی مساجد تا بانگ سحر در کوچه‌های روستا، همچنان زنده و جاری است.

مردم مازندران همانند تمام اقوام و مناطق، برای ماه مبارک رمضان آداب و رسوم خاص خود را دارند، آنها نذورات فراوان می‌دهند، با هدیه‌های رنگارنگ، کودکان تازه روزه‌دار را به انجام فرایض دینی دعوت می‌کنند و غذاهای متنوعی مطابق با بوم خود می‌پزند.

امام با تاکید بر اینکه باید پیش از ماه مبارک رمضان خود را برای صوم آماده کرد، فرموده اند: مهمان باید لااقل میزبان را بشناسد و به مقام او معرفت داشته باشد، و‌‎ ‎‌به آداب و رسوم مجلس آشنا بوده سعی کند عملی بر خلاف اخلاق و‌‎ ‎‌نزاکت از او سر نزند.

به تصریح روایات، رمضان ماهی بابرکت، رحمت و مغفرت است و نزد خدا بهترین ماه‌هاست. روزهایش بهترین روزها، شب‌هایش بهترین شب‌ها و ساعاتش، بهترین ساعات هستند.

تهران- ماه مبارک رمضان، هر سال که از راه می‌رسد، استان تهران را ـ با همه گستردگی، تنوع جمعیتی و تفاوت‌های فرهنگی‌اش ـ زیر یک چتر معنوی گرد هم می‌آورد.

با نزدیک شدن به ماه بارش رحمت، استان گلستان صحنه تلفیقی زیبا از آیین‌های سنتی اقوام ساکن در خود است و مردم این خطه با آداب و رسوم ویژه نظیر آشتی‌کنان و غبارروبی منازل و مساجد خود را برای استقبال از ماه مهمانی خدا آماده می‌کنند.

انتظار برای ماه رمضان، در میان ترکمن‌ها تنها به رؤیت هلال ماه محدود نمی‌شود و مجموعه‌ای از رسم‌ها و آمادگی‌هاست که از روزها پیش آغاز می‌شود و حال‌وهوای زندگی را به استقبال ماه می‌برد.