یکی از فعالان درپیت اپوزیسیون می‌گوید اپوزیسیون نه نیچه و هایدیگر و پوپر و کانت دارد و نه بیسمارک و نه لینکلن و آیزنهاور و ژنرال دوگل، باید با همین سرکرده‌های فعلی اپوزیسیون ساخت و اعتراضی هم نکرد.

کنار گذاشتن بیسمارک توسط ویلهلم دوم، فقط تغییر یک صدراعظم نبود بلکه تغییر منطق سیاست خارجی آلمان بود. در واقع، آلمان از رئالیسم بیسمارکی به نوعی شبه‌امپریالیسم پالمرستونی بدون پشتوانۀ جغرافیایی مناسب لغزید؛ نوعی تقلید از بریتانیا، بدون داشتن موقعیت بریتانیا.

نظم جهانی در حال گذار آرام اما عمیقی است. نظام بین‌المللی لیبرال که پس از جنگ جهانی دوم ساخته شد و ریشه در قوانین مشترک بازارهای آزاد داشت و تحت رهبری ایالات متحده تثبیت شد، دیگر پابرجا نیست. در عوض، منطق سردتری از قدرت و بقا احیا شده است. «رئال پالیتیک»، مرام قرن نوزدهمی اروپای بیسمارک، بار دیگر آینده …

پس از برداشته شدن محدودیت قانونی بدهی و آغاز برنامه‌ای گسترده برای تقویت توان نظامی، اکنون پرسش اصلی این است که چگونه می‌توان با افزایش بی‌وقفه هزینه‌های اجتماعی و فشار مالی آن بر دوش کارفرمایان مقابله کرد؛ موضوعی که به یکی از نقاط اصلی اختلاف در ائتلاف صدراعظم فریدریش مرز تبدیل شده است. مسئله رفاه …