کنار گذاشتن بیسمارک توسط ویلهلم دوم، فقط تغییر یک صدراعظم نبود بلکه تغییر منطق سیاست خارجی آلمان بود. در واقع، آلمان از رئالیسم بیسمارکی به نوعی شبه‌امپریالیسم پالمرستونی بدون پشتوانۀ جغرافیایی مناسب لغزید؛ نوعی تقلید از بریتانیا، بدون داشتن موقعیت بریتانیا.

پالمرستون سیاستمداری بود که شاید از نظر اخلاقی ستایش‌برانگیز نباشد، اما از نظر درک سرشت و اقتضائات قدرت، فضا و شرایط زمانه و نیز منافع ملی، یکی از هوشمندترین دولتمردان قرن نوزدهم به حساب می‌آید. سبک حکمرانی پالمرستون به خوبی نشان می‌دهد که حکومت‌ها چگونه نه با شعار، بلکه با محاسبۀ سرد دوام می‌آورند.