حفظ و تقویت امید در بحران و روزهای سخت یعنی تواناییِ دیدنِ امکانِ ادامه، معنا و تغییر، حتی زمانی که شرایط بیرونی ناامن، مبهم یا دردناک است.

امید در بحران، خوش‌بینیِ ساده‌لوحانه نیست؛ بلکه یک کنش آگاهانه و درونی است که به فرد یا جامعه کمک می‌کند میان رنجِ اکنون و امکانِ آینده، پلی معنادار بسازد

چون بارها کارهایی که از عهده‌اش برمی‌اومده و خطری هم نداشتن، به‌جاش انجام دادیم و ناخواسته بهش یاد دادیم که منتظر دیگران بمونه. وقتی فرصتِ تلاش، تصمیم‌گیری و حتی اشتباه کردن از کودک گرفته می‌شه، احساس توانمندی درونش شکل نمی‌گیره و یادتون باشه استقلال، نتیجه‌ تمرینه؛ نه تواناییِ ذاتی.

خود‌مدیریتی یعنی تواناییِ کنترل آگاهانه‌ی رفتار، احساسات، افکار و زمان خود به‌گونه‌ای که فرد بتواند به اهدافش برسد، تصمیم‌های منطقی بگیرد و در مسیر ارزش‌هایش بماند.