ممکن است فردی مسن در اتاقی احساس سرما کند که برای فردی جوانتر، دمایی مطبوع دارد. بخشی از دلیل این امر میتواند مربوط به چربی قهوهای باشد که نوعی چربی است که قند و چربی را میسوزاند تا گرمای مورد نیاز بدن را تامین کند.
نتایج پژوهش جدید نشان میدهد بافت چربی قهوهای با افزایش سن، برای واکنش به سرما به زمان بیشتری نیاز دارد و پژوهشگران منشا این تغییر را به مادهای نسبت دادند که سلولهای ایمنی مجاور این بافت تولید میشود و مانع تولید موثر گرما میشود.
کاهش توان تولید گرما با افزایش سن
حدود ۲۸.۸ درصد از سلولهای چربی قهوهای موشهای جوان در دمای اتاق فعال بودند و گرما تولید میکردند. این میزان پس از یک روز قرار گرفتن در معرض سرما به ۶۱.۷ درصد و در روز سوم به ۸۹.۷ درصد رسید. در مقابل، موشهای تقریبا ۷۴ هفتهای در ابتدای آزمایش فقط ۰.۳۱ درصد سلول فعال داشتند و این رقم پس از سه روز سرما به ۵۰.۹ درصد افزایش یافت که همچنان از میزان فعالیت موشهای جوان در نخستین روز مواجهه با سرما کمتر بود. در این مدت، دمای بدن موشهای مسن کاهش پیدا کرد و طی دو روز، ۲۵ درصد آنها جان خود را از دست دادند.
نتایج پژوهشهای قبلی این آزمایشگاه در سال ۲۰۲۰ نشان داد میزان پروتئینی به نام «UCP۱» در سلولهای چربی قهوهای متفاوت است. این پروتئین نقش مهمی در تولید گرما دارد و سلولهایی که مقدار کمی از آن را دارند، فعالیت گرمازایی کمتری نشان میدهند. در سلولهای کمفعال، میزان پروتئین دیگری به نام «H۶PD» بیشتر بود، این پروتئین به حفظ هورمون استرس فعال در سلولها کمک میکند.
کورتیزول، هورمون اصلی استرس در انسان است، در حالی که کورتیکوسترون همین نقش را در موشها بر عهده دارد. حضور این هورمون در سلولهای چربی باعث میشود آنها واکنش ضعیفتری به پیامهای عصبی محرک تولید گرما نشان دهند.
شواهدی از بافت انسانی …


دانلود از کافه بازار
