دست‌نوشته‌های دکتر علی لاریجانی در سفر اربعین سال ۱۴۰۳ هجری شمسی، ۱۴۴۶ هجری قمری در دومین بخش منتشر شد.

هایدگر دازاین را «بودنِ انسانی» می‌نامد؛ موجودی که نه‌تنها در جهان حضور دارد، بلکه از بودن خود نیز آگاه است و درباره آن پرسش می‌کند. انسان، برخلاف اشیا، صرفاً وجود ندارد؛ او پیوسته در حال ساختن نسبت خود با جهان است. این نسبت، نه در خلأ، بلکه در دل تاریخ، زبان، فرهنگ و حافظه شکل می‌گیرد.

سروش و کدیور و دانشوران ایرانی همچون اهالیِ حلقه‌ی فرهیخته‌ی دیدگاهِ نو، با کنشگریِ بزرگانی چون حسین کمالی در غربتِ غرب، در کنارِ ملت و کشورشان ایستاده و تجاوزِ متجاوزان را محکوم کرده‌اند...ای کاش عبدالکریمی زحماتِ برادران آرش و آرشام رئیسی‌نژاد در پرتوافکنی عالمانه و نگرش راهبردی ایشان، بر انگیزه‌ها …

 نباید چنین پنداشت که بلومنبرگ خواهان احیای علم‏ گرایی روشنگری است. او را نباید قهرمان «عقل» در برابر چیزی دانست که گاهی‏ وقت‏ ها (به‏ نحو گمراه ‏کننده‌‏ای) «عقل ‏ناباوری هایدگری» نامیده می ‏شود. او به ‏درستی «تاریخ وجودِ» خودِ هایدگر را چونان قسمی الهیاتِ احیاشده اُکامی نقد می ‏کند، اما به همین میزان …

«ایدئالیسم تحلیلی» را باید بیش از آنکه صرفاً کتابی درباره یک نظریه فلسفی بدانیم، روایتی از یک جست‌وجوی فکری دانست؛ جست‌وجویی که از حکمت و عرفان ایرانی آغاز می‌شود، از کانت و هوسرل و هایدگر عبور می‌کند، با مولوی هم‌سخن می‌شود و در نهایت به این پرسش بازمی‌گردد که آیا آگاهی واقعیت بنیادین جهان است؟

احمد زیدآبادی با انتقاد از بیژن عبدالکریمی نوشت: دکتر بیژن عبدالکریمی که ناگهان احساس وظیفه کرد تا از تدریس فلسفه به وسط میدان سیاست بپرد، واقعاً مقصودش از این پرش چه بود؟ جمعی را آگاه کند یا بر تعصب‌شان بیفزاید؟