وقتی اضطراب جنگ به اتاق کودک می‌رسد؛ بچه‌ها اخبار را نمی‌فهمند، اما ترس را احساس می‌کنند / مهم‌ترین پیام برای کودک: تنها نیستی

به گزارش خبرآنلاین، در خانه‌ای که بزرگ‌ترها مدام اخبار را دنبال می‌کنند، تلفن همراه را برای خواندن تازه‌ترین تحلیل‌ها بالا و پایین می‌برند و با هر خبر تازه نگران‌تر می‌شوند، کودکی هم زندگی می‌کند که شاید معنای تنش نظامی، تهدید و احتمال جنگ را نداند؛ اما تغییر چهره پدر و مادر، مکث‌های نگران‌کننده و گفت‌وگوهای نیمه‌تمام را می‌بیند. در روزهایی که نگرانی از احتمال درگیری نظامی دوباره به بخشی از فضای عمومی ایران تبدیل شده، مسئله فقط میزان اضطراب بزرگسالان نیست؛ این نگرانی چگونه به کودکان منتقل می‌شود و خانواده‌ها چطور می‌توانند بدون پنهان‌کردن واقعیت، از تبدیل‌شدن ترس به تجربه‌ای ماندگار در ذهن فرزندانشان جلوگیری کنند؟

کودک شاید خبر را نفهمد، اما اضطراب خانه را می‌فهمد

برای درک تأثیر فضای پرتنش بر کودکان، لازم نیست منتظر وقوع حادثه‌ای در نزدیکی محل زندگی آن‌ها بمانیم. گاهی خودِ انتظار، شایعه‌ها، تحلیل‌های ضدونقیض و دنبال‌کردن بی‌وقفه خبرها، فضای خانه را تغییر می‌دهد. کودک ممکن است از جزئیات تحولات سیاسی و نظامی سر درنیاورد، اما متوجه می‌شود که والدینش بیش از گذشته نگران‌اند و گفت‌وگوهای معمول خانواده جای خود را به بحث درباره اتفاقی نامعلوم داده‌اند.

محمدمهدی سیدناصری، حقوقدان و پژوهشگر حقوق بین‌الملل کودکان، در گفت‌وگو با خبرآنلاین درباره تأثیر تنش‌های اجتماعی و منطقه‌ای بر کودکان توضیح داده است که آن‌ها پیش از آنکه معنای بحران‌های سیاسی و نظامی را درک کنند، آثار روانی آن را احساس می‌کنند. او هشدار می‌دهد که حتی کودکانی که کیلومترها از میدان درگیری فاصله دارند، ممکن است اضطراب جمعی را تجربه کنند. 

این یعنی برای آسیب‌دیدن احساس امنیت کودک، همیشه به صدای انفجار یا مشاهده مستقیم خشونت نیاز نیست؛ گاهی اضطراب بزرگ‌ترها و فضای مداوم انتظار برای وقوع اتفاقی نامعلوم نیز می‌تواند زمینه نگرانی را فراهم کند.

از کابوس تا پرخاشگری؛ ترس کودکان همیشه با گریه همراه نیست …