در ابتدای این مراسم، سید سکندر حسینی بامداد، مجری برنامه غزلی از استاد ابوطالب مظفری که برای کودکان شهید میناب سروده شده بود را با این مطلع قرائت کرد: «تمدن با هجوم بمب و موشکها نمیمیرد، بر روی تخته بابا آب از لفظ دری مانده است».
۱۶۸ کودک؛ ۱۶۸ آرزو و آینده
موسوی، مسئول مکتب فرهیختگان از سخنرانان این مراسم نیز طی صحبتهایی با اشاره به شهادت ۱۶۸ دانشآموز مدرسه میناب گفت: این کودکان با کتاب و قلم و با امید ساختن آینده راهی مکتب شدند، اما قربانی جنگ شدند و به خانه بازنگشتند.
وی افزود: ۱۶۸ کودک، ۱۶۸ آرزو و ۱۶۸ آینده از میان خانوادهها گرفته شده است. رنج کودکان میناب تنها متعلق به خانوادههای آنان نیست، این حادثه در حقیقت درد مشترکی برای ملتهایی است که سالها پیامدهای جنگ و خشونت را تجربه کردهاند.
موسوی با اشاره به تجربه مردم افغانستان از جنگ، گفت: مردم افغانستان درد خانوادههایی را که فرزندان شان از مکتب بازنمیگردند، بهخوبی درک میکنند؛ زیرا در سالهای گذشته بارها شاهد خالی ماندن صنفهای درسی، چشمانتظاری مادران و بازنگشتن دانشآموزان از مکتب بودهاند.
وی با محکوم کردن حمله به کودکان و مراکز آموزشی، بر ضرورت حمایت از کودکان و حفظ حرمت مکاتب تأکید کرد و گفت مراکز آموزشی نباید به میدان درگیری تبدیل شوند.
موسوی همچنین بر پیوند میان مردم افغانستان و ایران تأکید کرد و افزود: مردم افغانستان خود را در کنار مردم ایران و دیگر ملتهایی میدانند که قربانی جنگ و خشونت شدهاند.
وی هر دانشآموز را نماد یک آینده دانست و گفت ممکن است یک دانشآموز در آینده پزشک، مهندس، استاد یا معلم شود و حتی بتواند مشکلی از مشکلات بشریت را حل کند؛ بنابراین با از دست رفتن یک کودک، تنها یک جان از میان نمیرود، بلکه آیندهای نیز از دست میرود.
وی در پایان ابراز امیدواری کرد روزی فرا برسد که هیچ خانوادهای فرزند خود را با ترس به مکتب نفرستد، هیچ معلمی با صدای انفجار نگران جان شاگردانش نشود و صدای زنگ مکتب جایگزین صدای انفجار در جهان شود.
هدف قرار دادن کودکان و دانشمندان، تعرض به آینده جوامع است
سیدروحالله حسینی، رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در افغانستان، نیز در این همایش با گرامیداشت یاد شهدای جنگهای اخیر و بهویژه کودکان شهید میناب، بر ضرورت مقابله با ظلم، حمایت از غیرنظامیان و صیانت از علم و آموزش تأکید کرد.
وی با اشاره به آموزههای قرآن کریم درباره عدالت و مقابله با ظلم، به آیه شریفه «وَلَکُمْ فِی الْقِصَاصِ حَیَاةٌ یَا أُولِی الْأَلْبَابِ» استناد کرد و گفت: در منطق قرآن، قصاص با هدف حفظ حیات اجتماعی و جلوگیری از تکرار جنایت مطرح شده است.
رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در افغانستان با اشاره به حوادث جنگ و کشته شدن کودکان و غیرنظامیان، بر ضرورت پاسخگویی عاملان جنایت و پیگیری عادلانه حملات علیه غیرنظامیان تأکید کرد.
حسینی، شهادت کودکان میناب و ترور دانشمندان را در چارچوب اهمیت علم و دانش مورد توجه قرار داد و گفت: اگر کودکان در مدرسه هدف قرار میگیرند و دانشمندان نیز ترور میشوند، باید نسبت میان این دو حادثه را مورد توجه قرار داد؛ زیرا دانشآموز امروز میتواند دانشمند فردا باشد.
وی افزود: جامعهای که مسیر پیشرفت خود را از مدرسه و آموزش آغاز میکند، در ادامه به تولید علم، فناوری و توسعه دست مییابد؛ بنابراین هدف قرار دادن کودک در مدرسه، تنها گرفتن یک جان نیست، بلکه ضربه زدن به آینده یک جامعه است.
مدرسه، نقطه آغاز پیشرفت جوامع
حسینی، مدرسه را نقطه آغاز مسیر پیشرفت جوامع دانست و تصریح کرد: برای رسیدن به جامعهای قدرتمند و مستقل باید از آموزش کودکان، حمایت از مدارس و صیانت از مراکز علمی و آموزشی آغاز کرد.
وی با اشاره به دوره ۱۶۸ روزه مقاومت، آن را نشانهای از ایستادگی در برابر فشارهای خارجی دانست و بر اهمیت مقاومت ملتها در دفاع از استقلال و تمامیت سرزمینی خود تأکید کرد.
حسینی همچنین با اشاره به تجربه چند دهه جنگ در افغانستان، گفت پیامدهای جنگ تنها به میدانهای نبرد محدود نمیشود، بلکه کودکان، خانوادهها، مدارس و آینده جوامع را نیز تحت تأثیر قرار میدهد.
وی با اشاره به مفهوم حقوق بشر و نحوه مواجهه قدرتهای جهانی با حوادث مختلف، بر ضرورت رعایت معیارهای برابر در صیانت از جان انسانها تأکید کرد و گفت:جان کودکان در هر نقطه از جهان باید از ارزش یکسان برخوردار باشد و نباید میان قربانیان بر اساس ملیت، جغرافیا و مرزهای سیاسی تفاوت گذاشت.
حسینی با تأکید بر نقش علم، فرهنگ و آموزش در ساخت آینده ملتها افزود: کودکان و دانشآموزان سرمایههای انسانی جوامع هستند و صیانت از آنان، صیانت از آینده بشریت است.
وی در پایان سخنان خود با قرائت آیاتی از قرآن کریم درباره مقام شهیدان، یاد شهدای جنگهای اخیر ایران و بهویژه کودکان شهید میناب را گرامی داشت و برای آنان از درگاه خداوند متعال طلب رحمت و مقام بلند معنوی کرد.
انتهای پیام
