به گزارش فارس؛ اسم کارآگاه که میآید، ذهن میرود سمت کارآگاه علوی، پوآرو یا چهرههای دیگر اما اگر اسم شرلوک هلمز را بشنوید، بیاختیار یاد پروندههای کارآگاهی میافتید.
کارآگاهان، از جمله هلمز، همیشه پس از جنایت به کشف حقیقت میرسند اما امروز ایدهای را بررسی میکنیم که صاحب ایده، آن را نقطه عزیمت از وضع موجود ایران به آیندهای بهتر میداند. البته ممکن است این ایده، مقدمه یک جنایت باشد. جنایتی از نوع اقتصادی.
گزاره روی میز شرلوک هلمز ما، جملهای است از دکتر موسی غنینژاد در مناظره با میلاد دخانچی. او میگوید راهحل مسائل امروز ایران، «آزادی، آزادی و آزادی» است؛ آزادی در اقتصاد، سیاست و فرهنگ.
نخستین گام این عبور شکوهمند آزادی اقتصادی است و اولین قدم آزادی اقتصادی، آزادسازی نرخ بهره بانکهایی که به زعم غنینژاد تعدادی از آنها خصوصی هستند.
استدلال غنینژاد ساده است؛ بانکهای ما، حتی خصوصیها، چرا اسیر نرخ بهره دستوری باشند؟ چرا نتوانند خودشان، در رقابت، نرخ را تعیین کنند؟
این گزاره در نگاه اول اغواگر است. مثل مجسمه شکسته ناپلئون در تاریکی.
نوای دلنشین آزادی را سر میدهد اما بوی اشتباهی خفیف به مشام میرسد. بیایید رد این بو را بگیریم.
برای بررسی، از نظریه بازیها استفاده میکنیم.
استراتژیست نظریه بازیها، به صفحهٔ شطرنج اقتصاد نگاه میکند. مهمترین سؤال، «هدف نهایی» نیست.
سؤال این است، حرکت اول با کدام مهره و در کدام خانه؟
اگر ایده آزادی سهگانه غنینژاد را بپذیریم، با عینک نظریه بازیها سه ایراد اساسی به نقطه عزیمت «نرخ بهره» وارد است:
اول: بازیگران روی صفحه، آنهایی نیستند که غنینژاد میبیند. در نظریه بازیها، نتیجه به هویت بازیگران بستگی دارد. غنینژاد از بانکهای خصوصی حرف میزند اما حقیقت بازی این است که بانکهای ما بازیگر مستقل نیستند.
مهرههاییاند با بند ناف دولتی و سیاسی.
نرخ بهره را در … …


دانلود از کافه بازار
































































































































































