در این طراحی، ساختمان به دو حجم موازی در دو سطح متفاوت تقسیم شده؛ دو بخشی که از بیرون مستقل دیده میشوند اما در فضای داخلی ارتباطی پیوسته دارند. این ایده باعث شده هر نسل فضای اختصاصی خود را داشته باشد و در عین حال امکان زندگی مشترک حفظ شود.
یکی از ویژگیهای شاخص ویلا، تراسهای بزرگ آن است که چشمانداز دماوند و کوههای اطراف را به بخشی از تجربه زندگی تبدیل میکند. پیشآمدگی این تراسها علاوه بر ایجاد فضای باز، نقش سایهبان در فصل گرم سال را نیز دارد.
با توجه به شرایط سرد و برفی منطقه، در نمای ساختمان از ورقهای گالوانیزه مشکی استفاده شده تا علاوه بر ایجاد ظاهری یکپارچه، به حفظ گرمای داخل و کاهش اتلاف انرژی کمک کند.
ویلای موازی نمونهای از معماری است که محدودیتهای زمین کوهستانی را به فرصتی برای خلق فضایی متفاوت تبدیل کرده است.
