لوبیا چیتی مانند سایر بقولات، توانایی تثبیت نیتروژن هوا را از طریق همزیستی با باکتری های ریزوبیوم در گره های ریشه دارد. با این حال، این قابلیت به تنهایی پاسخگوی نیاز کامل گیاه به عناصر غذایی نیست.
گیاه لوبیا برای تکمیل چرخه رشد و تولید غلاف های پرشمار، به مجموعه کاملی از عناصر پرمصرف و کم مصرف نیاز دارد. کمبود هر یک از این عناصر می تواند باعث بروز علائم کمبود، کاهش تعداد غلاف در بوته، ریزش گل ها و در نهایت افت شدید عملکرد شود. بنابراین، مدیریت صحیح تغذیه لوبیا چیتی باید بر پایه آزمایش خاک، شناخت نیازهای گیاه در هر مرحله رشدی و انتخاب کود مناسب انجام شود. عناصر غذایی مورد نیاز لوبیا چیتی
نیتروژن (N)؛ عنصر اصلی رشد رویشی
نیتروژن مهم ترین عنصر در تشکیل پروتئین و اسیدهای آمینه است. لوبیا چیتی در اوایل رشد (قبل از تشکیل گره های ریشه) به نیتروژن کودی وابسته است. مصرف تقسیطی کود اوره به میزان ۳۰ تا ۵۰ کیلوگرم در هکتار در مرحله قبل از کاشت یا به صورت سرک پس از سبز شدن، برای رشد اولیه گیاه ضروری است. پس از تشکیل گره های فعال در ریشه (حدود ۲۵ تا ۳۰ روز پس از سبز شدن)، نیاز گیاه به نیتروژن خارجی کاهش می یابد و تکیه گیاه بر تثبیت بیولوژیک نیتروژن افزایش پیدا می کند. فسفر (P)؛ محرک رشد ریشه و گلدهی
فسفر نقش کلیدی در توسعه ریشه، انتقال انرژی (ATP) و تشکیل گل دارد. مصرف کود فسفاته در زمان کاشت، به دلیل تحرک کم این عنصر در خاک، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. کود سوپرفسفات تریپل به مقدار ۱۰۰ تا ۱۵۰ کیلوگرم در هکتار یا کود دی آمونیوم فسفات به عنوان منبع توأم فسفر و نیتروژن، قبل از کاشت و به صورت نواری در عمق بذر توصیه می شود. پتاسیم (K)؛ عامل کیفیت و مقاومت به تنش
پتاسیم به تنظیم باز و بسته شدن روزنه ها، افزایش مقاومت به تنش های خشکی و سرما و بهبود کیفیت دانه کمک می کند. لوبیا چیتی در طول دوره رشد، مقادیر قابل توجهی پتاسیم از خاک جذب می کند. کود سولفات پتاسیم به میزان ۱۰۰ تا ۱۵۰ کیلوگرم در هکتار، قبل از کاشت یا به صورت سرک در مرحله ساقه دهی، توصیه می شود. استفاده از سولفات پتاسیم به دلیل نداشتن کلر، از کاهش کیفیت دانه جلوگیری می کند. عناصر کم مصرف؛ مکمل های ضروری …
