او امضای رئیسجمهور آمریکا در پای یادداشت تفاهم ۲۷ خرداد ۱۴۰۵ در کنار امضای رئیسجمهور ایران را یک «فرصت» میداند و تأکید میکند که نباید با آن به عنوان یک «ضرورت» یا «تحمیل» برخورد کرد.
ظریف هشدار میدهد که برآیند خودکمبینی و نگرش منفی به این رویداد تاریخی، بر پایه اصل کلی «پیشگوییهای خودکامبخش»، همان نگاه را جامه عمل خواهد پوشاند.
از نگاه او، دستیابی به توافق نهایی، پیشگیری از شروع مجدد جنگ و خارج کردن کشور از دوران چشمانتظاری و سرگردانی که سالهاست دامنگیر کشور شده و امروز در اوج خود است، اولویت بعدی و حتی هدفی کلیدیتر از پایان درگیریهاست. فرصت منطقهای ایران؛ از همسایگان تا جهان اسلام
ظریف بر این باور است که پیوندهای گسترده و چندلایه با همسایگان، اولویت راهبردی همه کشورهاست و برای ایران نیز از جایگاه کانونیتری برخوردار است.
او تأکید میکند جنگ رمضان فرصت بیهمتایی برای ایران در جهان اسلام و جهان عرب فراهم کرده است.
به نوشته وزیر خارجه پیشین، جایگاه ایران در افکار عمومی جهان اسلام جهش چشمگیری داشته و کشورهای کرانه جنوبی خلیج فارس نیز به این درک کانونی دست یافتهاند که پایگاههای ایالات متحده در خاک آنان، فرصت نیست، بلکه با تبدیل کردن آن کشورها به کانون حمله به ایران و دفاع از اسرائیل، به بزرگترین تهدید برای آنها تبدیل شده است.
ظریف هشدار میدهد آمریکا و اسرائیل برای تغییر این نگرش با تمام توان تلاش خواهند کرد و بیش از هر چیز از لغزشهای ناخودآگاه تبلیغاتی ایران بهره خواهند گرفت.
او تأکید میکند نباید اجازه داد این فرصت کمنظیر با کاستیهای درونی و ترفندهای رژیم صهیونیستی و همپیمانان آن با تهدید جایگزین شود.
به اعتقاد ظریف، ایران میتواند با گشادهرویی، خودداری از تهدید و باز کردن زمینههای همکاری درازمدت سیاسی، اقتصادی و امنیتی، فرصت کنونی را نهادینه ساخته و از موفقیت ترفندهای برتریخواهانه بیرونی پیشگیری کند. ائتلاف ایران، ترکیه، عربستان، مصر و پاکستان …
