نگاه‌ها اکنون به سوی طیفی از انسان‌ها چرخیده است که سالهای طولانی پشت دیوارهای بلند پیش‌داوری و سکوت پنهان مانده بودند. شهروندانی که به نام «ترنس» می‌شناسیم‌شان؛ افرادی که هویت جنسیتی آنها با جنسیت تعیین شده هنگام تولد تفاوت دارد. مواجهه مداوم با این محتواها، مصاحبه‌های مختلف اینگونه افراد، ابراز هویت‌های مکرر در فضای مجازی، این سوال را مطرح می‌کند که «آیا واقعا تعداد افراد ترنس در جامعه ما رو به افزایش است؟»
سوالی که پاسخ کارشناسان این حوزه به آن حکایت از آن دارد که «تعداد افراد ترنس افزایش پیدا نکرده است؛ فقط این افراد با تغییر فرهنگ، جرات ابراز آن را پیدا کرده‌اند.» در واقع آن چه ما امروز در جامعه می‌بینیم، نه یک جهش جمعیتی یا تولد یک موج ساختگی، بلکه شکسته شدن دیوارهای ترس، اثرگذاری آگاهی‌رسانی نسل جدید و فراهم‌شدن بستر نسبی برای نفس کشیدن در جامعه‌ای است که حالا به‌کندی یاد می‌گیرد با پدیده‌های انسانی مواجهه‌ای خردمندانه داشته باشد.
غریبه‌ای که در آینه به دنبال خودش می‌گشت
آرمان نگهبان، جوانی 28سالهای است که هم اینک تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی ارشد روان‌شناسی تربیتی در دانشگاه علامه طباطبایی به پایان رسانده است و اکنون در حوزه‌های تخصصی روان‌شناسی فعالیت می‌کند. آرمان از روزهای دور کودکی خاطراتی دارد که طعم رنج و غربت می‌دهند. او از همان سالهای نخستین، میان کالبد جسمانی خود به عنوان یک دختر و روان درونی‌اش شکافی عمیق احساس می‌کرد. او با صدایی که هنوز طنین آن روزهای سخت را در خود دارد به «هفت‌صبح» می‌گوید: «هیچ‌وقت نمی‌تونستم اون جسم رو بپذیرم. از وقتی یادم میاد همیشه باهاش اذیت بودم.»
…
دانلود از کافه بازار
