این روزها که دوباره بحث جنگ، مذاکره و تحولات منطقهای داغ شده، یک سؤال مهم نباید گم شود: آیا قرار است هر تحول منطقهای را بهانهای برای پیدا کردن مقصر در داخل ایران کنیم؟ نقد سیاستها و تصمیمها کاملاً ضروری است، اما نقد با مقصرسازی سیاسی تفاوت دارد. اگر قرار است درباره عملکردها قضاوت کنیم، ابتدا باید واقعیت میدان را ببینیم؛ نمیشود هر اتفاقی را به یک تصمیم داخلی نسبت داد و بعد بدون توجه به رفتار طرف مقابل، تمام هزینهها و پیامدهای یک بحران را متوجه یک جریان یا یک تصمیم در داخل کرد.
اتفاقاً تفاهمنامه ایران و آمریکا در ژوئن ۲۰۲۶ یک نمونه قابل تأمل است. در متن این تفاهم، پایان عملیات نظامی در همه جبههها، از جمله لبنان، مورد تأکید قرار گرفت و حاکمیت و تمامیت ارضی لبنان نیز بهصراحت در آن گنجانده شد. اما مهمتر از متن توافق، آن چیزی است که شیخ نعیم قاسم درباره نتیجه آن گفت. دبیرکل حزبالله اعلام کرد: «آنچه تجاوز وحشیانه علیه لبنان را متوقف کرد، یادداشت تفاهم میان … …
