به گزارش روز پنجشنبه خبرنگار ایرنا، تصویب قطعنامه ضدایرانی با ۲۳ رأی موافق در شورای حکام، تازهترین حلقه از چرخهای است که با تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی به تأسیسات هستهای تحت پادمان و اختلال در روند عادی همکاریهای پادمانی آغاز شد و با استفاده واشنگتن و شرکای اروپایی آن از پیامدهای همان تجاوز برای فشار سیاسی علیه تهران ادامه یافته است. این بار هم غرب با تکیه بر اختلالی که متجاوزان ایجاد کردهاند، در پی انتقال دوباره موضوع به شورای امنیت است، بیآنکه به مسئولیت عاملان حملات و ضرورت رفع موانع امنیتی همکاری با آژانس بپردازد.
قطعنامه پیشنهادی آمریکا و سه کشور اروپایی انگلیس، فرانسه و آلمان عصر چهارشنبه با ۲۳ رأی موافق، سه رأی مخالف و هشت رأی ممتنع تصویب شد. یک کشور عضو نیز فاقد حق رأی بود. این نتیجه، تصویب سند مورد نظر غرب در وین را رقم زد، اما میان کسب رأی برای یک قطعنامه و تحقق اهداف سیاسی بانیان آن فاصلهای وجود دارد که با تکرار ادعاها علیه ایران پر نمیشود.
کاظم غریبآبادی معاون وزیر امور خارجه، منطق حاکم بر این اقدام را چنین توصیف کرد: «به تأسیسات هستهای تحت پادمان ایران حمله میکنند، روند عادی راستیآزمایی را مختل میکنند و بعد همان اختلال را دستاویز صدور قطعنامه در شورای حکام قرار میدهند.»
وی تأکید کرد: «با این فضاسازیها نه میتوانید شکست سیاستها و اقدامات خود را جبران کنید و نه میتوانید در شورای امنیت کاری از پیش ببرید.»
تلاش تازه برای ارسال موضوع ایران به شورای امنیت، پیش از هر چیز، تناقضی را در ادعاهای پیشین غرب آشکار میکند. آمریکا و سه کشور اروپایی که بر بازگشت قطعنامههای شورای امنیت از طریق سازوکار موسوم به اسنپبک اصرار داشتند، اکنون بار دیگر به شورای حکام متوسل شدهاند تا از این مسیر، مبنایی برای فشار در نیویورک فراهم کنند.
اکنون پرسش این است که اگر مسیر قبلی، آنگونه که تبلیغ میکردند، به نتیجه رسیده بود، این تلاش دوباره چه معنایی دارد؟ …
