مالک مصدق| گزارش ادعایی نیویورکتایمز درباره پیوند میان سدسازی در ایران و پشتیبانی از زیرساختهای موشکی، بیش از آنکه واجد مختصات یک تحقیق مستند و نتیجهگیری مبتنی بر شواهد باشد، نمونهای تأملبرانگیز از تبدیل فرضیههای اثباتنشده به روایتی با پیامدهای سنگین امنیتی است که موجی از واکنشها را از سوی مقامهای سیاسی، دیپلماتیک، مسئولان صنعت آب و متخصصان و فعالان حوزه محیطزیست برانگیخته است.
از یک سو هشدار محمدباقر قالیباف درباره خطر تعمیم منطق مجاورت جغرافیایی بهعنوان مجوزی برای هدف قراردادن زیرساختهای غیرنظامی را شاهد بودیم و از سویی دیگر همزمان عباس عراقچی نیز به این دست فضاسازی رسانهها علیه ایران پاسخ داد. افزون بر آن عیسی بزرگزاده، سخنگوی صنعت آب هم استدلالهای گزارش نیویورکتایمز را رد کرد و جالبتر آنکه کاوه مدنی، مدیر مؤسسه آب، محیطزیست و سلامت دانشگاه سازمان ملل هم با ادبیات تندی به این گزارش تاخت. اما یک نکته در کانون این واکنشها قرار دارد؛ همجواری دو تأسیسات، سند ارتباط عملیاتی آنها نیست و حدس و گمان را نمیتوان جایگزین مدرک کرد. حتی نیما شکری، پژوهشگری که بخشی از یافتههایش مبنای طرح این فرضیه در گزارش واهی نیویورکتایمز قرار گرفته نیز بر ناموجهبودن استنتاج درباره اهداف ساخت سدها و غیرقابلقبولبودن حمله به زیرساختهای آبی تأکید کرده است. مسئله اما از ضعف استدلالی یک گزارش رسانهای فراتر میرود؛ هنگامی که زیرساختهای حیاتی آب، بدون ارائه شواهد مستقل و قابل راستیآزمایی، در چارچوب اهداف نظامی بازتعریف میشوند، این پرسش جدی شکل میگیرد که آیا با یک روایتسازی خطرناک برای تغییر ادراک عمومی از ماهیت تأسیسات غیرنظامی و هموارکردن مسیر توجیه حمله به آنها مواجه نیستیم؟ در شرایطی که حقوق بینالملل برای سدها و تأسیسات حاوی نیروهای خطرناک حمایت ویژه قائل است، چنین روایتهایی میتوانند به تضعیف مرزهای حقوقی حفاظت از زیرساختهای غیرنظامی و عادیسازی تهدید علیه آنها بینجامند؛ خطری که پیامدهای آن مستقیم متوجه جان میلیونها غیرنظامی و امنیت آب و محیطزیست منطقه است. …


دانلود از کافه بازار










































































































































