فائزه مومنی| تحریم ۲۷ شرکت هواپیمایی ایرانی، درست در زمانی اعمال شده که ناوگان کشور هنوز با خسارتهای جنگ، کاهش ظرفیت پروازی و بحران نقدینگی دستوپنجه نرم میکند؛ مقامهای ایرانی میگویند، پروازهای خارجی فعلاً برقرار است اما کارشناسان هشدار میدهند، هزینه و ریسک ادامه این فعالیتها در حال افزایش است.
هواپیمایی ایران در سالی که به گفته فعالان این صنعت یکی از دشوارترین دورههای خود را پشت سر گذاشته با موج تازهای از فشارهای بینالمللی روبهرو شده است. ۱۷ام شهریورماه دفتر کنترل داراییهای خارجی وزارت خزانهداری آمریکا ۳۶ نهاد و شرکت را تحریم کرد که ۲۷ مورد آنها شرکتهای هواپیمایی ایرانی بودند. در این فهرست نام شرکتهایی مانند آسمان، آتا، ایرانایرتور، کیشایر، کارون، قشمایر، سپهران، تابان، وارش و زاگرس دیده میشود؛ شرکتهایی که بخش بزرگی از شبکه حملونقل هوایی ایران را تشکیل میدهند. ایرانایر و ماهان نیز پیش از این در فهرست تحریمهای آمریکا قرار داشتند. اهمیت اقدام تازه فقط در تعداد شرکتهای تحریمشده نیست. واشنگتن همزمان دامنه محدودیتها را به بخشهای پیرامونی هوانوردی گسترش داده است؛ از تأمین قطعات و تعمیر و نگهداری گرفته تا بیمه، سوخت، خدمات زمینی، حمل بار، فروش بلیت و انتقال پول. در نتیجه، حتی اگر یک شرکت خارجی از نظر فنی امکان پرواز به ایران را داشته باشد، ادامه همکاری آن میتواند برای بانک، بیمهگر، شرکت خدمات فرودگاهی یا تأمینکننده قطعاتش، هزینه و ریسک بیشتری ایجاد کند.
یک مجوز محدود هم از میان رفت
در همین بسته تحریمی، مجوز عمومی موسوم به General License J-1 نیز به حالت تعلیق درآمد. این مجوز به برخی شرکتهای غیرآمریکایی اجازه میداد، هواپیماهایی که تحت شرایط مشخصی قرار داشتند را برای توقف موقت و حداکثر ۷۲ ساعت وارد ایران کنند. اهمیت این مجوز برای صنعت هوایی ایران در آن بود که بخشی از محدودیتهای مربوط به هواپیماهای غیرآمریکایی با مؤلفههای تحتکنترل آمریکا را پوشش میداد. …
