اما از آن روز تا امروز، چند زن دیگر به فهرست قربانیان این خشونت مرگبار اضافه شدهاند: یکی سوگند به دست پدرش و دیگری گژال به دست همسرش و انسان های دیگری که به بیرحمانهترین شکل ممکن کشته شدند. زندگی هایی که میتوانست ادامه پیدا کند، اما به دست کسانی گرفته شد که باید حافظ جان و امنیت آنها میبودند.
چه باید گفت؟ چگونه میتوان از این فجایع نوشت، بیآنکه احساس کنیم کلمات در برابر این حجم از خشونت و بیپناهی ناتواناند؟
به قول لورکا:
«دل من و این تلخی بینهایت سرچشمهاش کجاست؟
آب دریاها سخت تلخ است، آقا.»
این تلخی فقط از مرگ سوگند و گژال و ... نیست؛ از تکرار مرگهایی است که میشد و باید از آنها جلوگیری کرد. از اینکه بارها درباره خشونت علیه زنان هشدار دادهایم، اما همچنان شاهد قربانیان تازهایم. گویی جان زنان هنوز آنقدر که باید، در سیاستگذاری و نظام حمایت اجتماعی اهمیت ندارد.
مسئولیت مستقیم این قتلها متوجه عاملان آنهاست. نه نسبت خانوادگی، و نه عنوان و ادعایی
حفظ آبرو و ناموس نمیتواند از مسئولیت جنایتکارانه آنان بکاهد. اما مسئولیت حاکمیت نیز با شناسایی و مجازات قاتلان پایان نمییابد. چرا تهدید و آزار زنان در محیط خانواده جدی گرفته نمیشود؟ چرا درخواست کمک و شکایتهای زنان در معرض خشونت، گاه زمانی شنیده میشود که دیگر برای نجات جانشان دیر شده است.
نمیتوان از امنیت اجتماعی سخن گفت، اما امنیت زنان را در خانههایشان نادیده گرفت. خانهای که زن و دختران ما در آن از ترس جان خود زندگی میکند، کانون آرامش نیست. خشونت علیه زنان با نصیحت خانوادهها، توصیه اخلاقی یا محکوم کردن چند قتل متوقف نمیشود؛ این مسئله به قانون مؤثر، حمایت عملی، مداخله بهموقع و از همه مهم تر به اراده سیاسی نیاز دارد.
از مسئولان کشور میخواهیم به جای محکومیتهای تکراری، اقداماتی روشن و قابل ارزیابی انجام دهند: …


دانلود از کافه بازار










































