وی با تأکید بر تفاوت میان وارد کردن خسارت نظامی و دستیابی به پیروزی سیاسی، افزود که متجاوزان توان نهادی و دفاعی ایران و تأثیر تجاوز خارجی بر اراده جامعه برای دفاع از حاکمیت ملی را دستکم گرفتند.
این پژوهشگر ایتالیایی، تداوم توان پاسخگویی ایران، موقعیت راهبردی تنگه هرمز و گسترش پیامدهای اقتصادی درگیری را از عوامل ناکامی محاسبات اولیه واشنگتن و تلآویو دانست و اختلاف اهداف متجاوزان و نبود چشماندازی واقعبینانه برای پایان جنگ را در طولانی شدن آن مؤثر خواند.
چیناپی همچنین تأکید کرد که راه خروج از این وضعیت، کنار گذاشتن نگاه به دیپلماسی بهعنوان ابزاری برای تحمیل خواستهها و حرکت به سوی توقف حملات، رفع محاصره دریایی و توافقی مبتنی بر تعهدات متقابل و تضمینهای معتبر است.
مهمترین بخش های مقاله این پژوهشگر ایتالیایی به شرح ذیل است:
بیش از شش ماه پس از آنکه آمریکا و اسرائیل عملیات نظامی خود را علیه ایران آغاز کردند، مهمترین واقعیت این جنگ در عین حال سادهترین واقعیت آن است. این جنگ نتوانسته نتیجه راهبردی سریعی را به همراه داشته باشد که آغازکنندگانش ظاهراً انتظار داشتند.
ایران بیتردید متحمل خسارتهای نظامی، اقتصادی و انسانی شده، اما نه تسلیم شده و نه از مؤلفههای اصلی موضع راهبردی خود دست کشیده است. عبور و مرور از تنگه هرمز همچنان با اختلال شدید روبهروست، موشکها و پهپادهای ایران همچنان توان رسیدن به اهداف آمریکا و متحدانش در سراسر منطقه را دارند و هنوز هیچ سازوکار سیاسی معتبری برای پایان دادن به درگیری وجود ندارد. …
