در بنگاههای املاک تهران اتفاقی در حال رخ دادن است که دیگر نمیتوان آن را نادیده گرفت. وقتی وارد سایتهای خرید و فروش ملک میشوید، دیگر فقط با «پول پیش» و «اجاره ماهیانه» به ریال مواجه نیستید. آگهیهایی با عنوان «اجاره دلاری» یا «فقط مستاجر خارجی» حالا دیگر یک اتفاق عادی نیستند؛ اینها نشانههایی از یک جراحی دردناک در بدنه اقتصاد شهر هستند. در مناطق یک تا سه تهران، مالکان دیگر ریال را قبول ندارند. آنها دلار میخواهند. چرا؟ چون به پول ملی خودشان هم اعتماد ندارند. این فقط یک معامله نیست؛ یک دهنکجی است
بیایید صادق باشیم. وقتی مالک یک خانه در تهران، اجاره را به دلار مطالبه میکند، در حال انجام یک معامله ساده نیست. او دارد به کل اقتصاد ایران دهنکجی میکند. این کار یعنی «من خودم را از سرنوشت شما جدا کردهام». وقتی صاحبخانه برای اجاره یک واحد مسکونی در پایتخت، دلار طلب میکند، عملاً دارد میگوید که دیگر دلیلی نمیبیند با بقیه مردم همسرنوشت باشد. این یعنی ساختن جزیرههایی برای ثروتمندان در دل شهری که قاطبه مردمش برای خرید نان و برنج هم با ریال دستوپنجه نرم میکنند. شهر دوپاره؛ وقتی محلهها دیوارکشی میشوند
تحلیل این وضعیت کار سختی نیست. جامعهشناسان به این میگویند «تکه تکه شدن شهر». تهران در حال تبدیل شدن به دو شهر متفاوت است: یک شهرِ دلاری برای اقلیت پولدار که در برجهایشان با قیمتهای جهانی زندگی میکنند، و یک شهر ریالی برای اکثریت مردم که هر روز سفرهشان کوچکتر میشود.
این ماجرا خیلی جنجالیتر از آن است که در صفحه اجتماعی روزنامهها بماند. وقتی شما محلهای را با دلار قیمتگذاری میکنید، عملاً دارید مردم عادی را از آنجا بیرون میرانید. این یعنی ایجاد یک «آپارتاید اقتصادی». شما حق ندارید در محلههایی زندگی کنید که مالک آنجا تصمیم گرفته فقط با دلار معامله کند. چرا مسئولان ساکتاند؟ …
