با این حال، یک خطای دیگر نیز وجود دارد: آنقدر بر ضرورت صبر تا پایان تحقیقات تأکید کنیم مسئله گسترده تر یعنی امنیت روانی و جسمی نوجوان در محیط خانواده، به حاشیه برود. پرونده سوگند باید از دو مسیر همزمان دیده شود مسیر قضایی برای کشف حقیقت و مسیر اجتماعی برای بررسی اینکه نوجوانان در موقعیت های پرتنش خانوادگی تا چه اندازه امکان درخواست کمک و دسترسی به حمایت امن دارند. نوجوان همیشه نمی تواند خطر را به زبان بیاورد
نوجوانی دوره ای است که فرد هم به استقلال و حریم شخصی نیاز دارد و هم همچنان به حمایت بزرگسالان وابسته است. این دو نیاز گاهی در خانواده به تعارض تبدیل می شوند. والد ممکن است رفتار نوجوان را نافرمانی یا تهدید اقتدار خود تلقی کند و نوجوان نیز کنترل، تحقیر یا محدودیت را نشانه نادیده گرفته شدن تجربه کند اما مسئله مهمتر از اختلاف نظر، شیوه مدیریت اختلاف است. در خانواده سالم هم تعارض وجود دارد، بدون آنکه به تهدید، ارعاب، تحقیر یا خشونت تبدیل شود. هیچ اختلافی بر سر پوشش، رابطه عاطفی، تحصیل، رفت و آمد یا انتخاب های فردی، مجوز رفتار خشونت آمیز نیست.
نوجوانی که از واکنش بزرگسالان می ترسد، ممکن است درباره آنچه در خانه می گذرد سکوت کند. این سکوت لزوما به معنای رضایت، بی تفاوتی یا نداشتن مشکل نیست. گاهی فرد به این نتیجه رسیده که حرف زدن، اوضاع را بدتر می کند گاهی نیز نمی داند به چه کسی می تواند اعتماد کند. چرا بعضی نشانه های خطر دیده نمی شوند؟
در روانشناسی خانواده، یکی از مسائل مهم، عادی سازی تدریجی رفتارهای آسیب زا است. وقتی فریاد، تهدید، تحقیر، کنترل افراطی یا ترساندن به بخشی از زندگی روزمره تبدیل می شود، اطرافیان ممکن است حساسیت خود را نسبت به آن از دست بدهند. رفتارهایی که در ابتدا نگران کننده به نظر می رسیدند، به مرور با عباراتی مانند همه خانواده ها دعوا دارند یا پدر و مادر صلاح فرزندشان را می خواهند توجیه می شوند. …


دانلود از کافه بازار



















































