وقتی جنگ تمام می شود، اما ذهن هنوز می جنگد

صدای انفجار ممکن است خاموش شود، سربازها به خانه برگردند، خانواده دوباره کنار هم بنشیند و شهر آرام شود؛ اما برای بعضی ها جنگ هنوز تمام نشده است. گاهی میدان نبرد از بیرون زندگی حذف می شود، اما درون ذهن ادامه پیدا می کند.

فردی که یک تجربه جنگی، حمله، از دست دادن عزیزان یا تهدید شدید را پشت سر گذاشته است، ممکن است سال ها بعد همچنان با احساس خطر زندگی کند؛ با صداهایی که دیگر وجود ندارند، با تصاویری که بارها در ذهن تکرار می شوند و با بدنی که هنوز آماده فرار یا دفاع است.

پژوهش های جدید در حوزه تروما نشان می دهند آسیب های ناشی از جنگ فقط به لحظه حادثه محدود نمی شوند. اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، افسردگی، اضطراب، اختلال خواب و حتی آسیب های بین نسلی از پیامدهایی هستند که می توانند سال ها پس از پایان درگیری ادامه پیدا کنند.

مغز چرا خطر گذشته را هنوز واقعی احساس می کند؟

در شرایط عادی، مغز انسان باید بتواند بین گذشته و حال تفاوت بگذارد. اگر صدای بلندی شنیده شود، مغز بررسی می کند که آیا واقعاً خطری وجود دارد یا نه اما در تجربه های شدید تروماتیک، این سیستم ممکن است دچار اختلال شود. مغز فرد آسیب دیده گاهی پیام می دهد که خطر هنوز ادامه دارد، حتی وقتی محیط امن شده است.

در PTSD، شبکه های مرتبط با ترس و هشدار بیش فعال می شوند و فرد ممکن است نشانه های امنیت را به سختی پردازش کند. به همین دلیل بعضی بازماندگان جنگ احساس می کنند بدنشان هنوز در همان زمان و همان مکان گیر کرده است.

چرا بعضی انسان ها بعد از جنگ تغییر می کنند؟

جنگ فقط یک تهدید جسمی نیست؛ یک بحران عمیق روانی است. انسان ممکن است در جنگ با مرگ، بی عدالتی، از دست دادن عزیزان، ناتوانی و احساس گناه روبرو شود.

یکی از مفاهیم مهم در سال های اخیر، آسیب اخلاقی یا Moral Injury است. این مفهوم به تجربه هایی اشاره دارد که فرد احساس می کند برخلاف ارزش های اخلاقی خود عمل کرده، شاهد اتفاقات غیرانسانی بوده یا نتوانسته از دیگران محافظت کند. این نوع زخم همیشه با ترس همراه نیست؛ گاهی با شرم، احساس گناه و از دست دادن معنا همراه است.

چرا بعضی ها قوی تر برمی گردند و بعضی ها فرو می ریزند؟ …