اتفاقات تئاتر «آرش» را در وضعیت سیطره مارکتینگ بر همه چیز میتوان فهم کرد. مانور سنگین روی حضور سوپراستار سینما و ستارههای دیگر در این تئاتر، بلیط 5 میلیونی، کنار گذاشته شدن نوید محمدزاده و آخرین سروصدا هم که مربوط به حضور خواننده پرماجرای رپ در این تئاتر بود، همه اینها نمایشی رقم زده است که احتمالا از نمایش اصلی دراماتیکتر باشد. از بدیهیات نخنمای مارکتینگ این نمایش بگذریم تحلیل صحبتهایی که بعد از کنار گذاشتن نوید محمدزاده از سوی عوامل تئاتر و او بیان شد، وضعیت امروز تئاتر بدنه ما را مشخص میکند. عوامل آرش بعد از اخراج نوید محمدزاده از نمایش، دو بیانیه متناقض به فاصله کوتاهی دادند، یکی از آنها دفاع از تئاتر است و دیگری ذلت تئاتر.
در بیانیه دوم علت اخراج محمدزاده را «نقض تعهدات قراردادی و رفتارهای غیرحرفهای، اخلال در روند تمرینات و آمادهسازی پروژه و به تبع آن متشنج شدن فضای تمرین» بیان کرده است. اگر در حاق واقع چنین باشد، باید به احترام کارگردان و حتی تهیهکننده اثر ایستاد و تشویقشان کرد. اینکه که کارگردان تشخیص دهد حضور بازیگری مخل نمایش اوست و رفتار غیرحرفهایاش در نتیجه کار اثر منفی میگذارد، بدون ملاحظه این که او سوپراستار ایران است و اخراجش میتواند برای نمایش هزینه داشته باشد کار بزرگی است. اینکه تهیهکننده و سرمایهگذار هم به این تصمیم کارگردان احترام گذاشتهاند، یعنی حتی در نقطهای از تئاتر ایران که مناسبات پولی خیمه زده هم باز صاحب اثر کارگردان است و استقلال او بر هر نسبت و مصلحت دیگری ارجحیت دارد.
اما اگر به بیانیه اول دقت کنیم، بخصوص اینکه بدانیم معمولا سخن شتابزده شاید خام باشد ولی صادقانهتر است، رویکرد بیانیه دوم وایدۀ استقلال کارگردان آرزواندیشانه میشود. شاهکلید صادقانه بیانیه اول «عدمرغبت تماشاگران» به نوید محمدزاده در این لحظه از تاریخ کشور است. انگار حتی اگر سوپراستار بینظمیهایی هم داشته است، انچه در اصل منجر به قطع همکاری میشود، بیاقبالی تماشاچیان به اوست و بینظمی هم بهانۀ خوبی برای این قطع همکاری است.
معنای بیانیه اول گروه نمایش آرش این است که از اساس هیچ چیز، مطلقا هیچ چیز در این تئاتر جز خوشامد تماشاگران و فروش صندلیهای چندمیلیونی سالن … …
