اما بخش مهمتر گزارش، تشریح الگوهای جدید آشوبهایی بود که با هدایت سرویسهای خارجی دنبال میشود؛ دشمن در تلاش است با ایجاد «هستههای کوچکمقیاس» در اقشار و لایههای متنوع اجتماعی، بهرهگیری از ویترینهای اجتماعی و مدنی، و با محوریت کنشهای محلهای در شهرهای بزرگ، ظرفیتهای نارضایتی را سازماندهی و فعال کند. در این الگو، خیابان صرفاً محل تجمعات آیینی و حماسی–ملی نیست، بلکه بخشی از یک پروژه بزرگتر برای تولید، تشدید و تداوم بیثباتی است.
بر اساس مستندات ارائهشده، شکست دشمن در جنگ نظامی پایان پروژه آنان علیه ایران نبوده، بلکه از روی ناچاری آنان را به سمت فازهای جدید سوق داده است: تشدید فشار اقتصادی، سرمایهگذاری برای تولید نارضایتی، تبدیل نارضایتی به ناآرامی، شناسایی و بهکارگیری محرکها و کاتالیزورها جهت ورود به مراحل بحرانی، و در نهایت تلاش برای کشتهسازی، ترور و تلفیق این اقدامات با عملیات نظامی. نتیجه مطلوب آنان، شکلگیری پروژهای همزمان در ابعاد شناختی، اقتصادی، امنیتی و نظامی، و القای بهاصطلاح «عدم مشروعیت» جمهوری اسلامی در افکار عمومی جهان و سازمانهای … …
















































































![[جمیله کدیور] «۷ اکتبر» در مرکز انتخابات «۲۷ اکتبر»](/news/u/2026-09-12/ettelaat-fir6w.jpg)









































