این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
در چند سال گذشته، اتفاقی آرام و پیوسته در جغرافیای فرهنگی ایران در حال رخ دادن است؛ موسیقی نواحی که تا دیروز محدود به مرزهای جغرافیایی خودش بود، حالا دارد از دل خانهها، کوچهها و سواحل بیرون میآید، سفر میکند و میهمان دل مردمان دیگر میشود. این سفرها حالا پیاپی شدهاند و دیگر اتفاقاتی مقطعی و پراکنده نیستند؛ مشتاقان زیادی دارند و به الگویی تکرارشونده در سراسر کشور تبدیل شدهاند که هر بار در قامتی تازه ظاهر میشود.فستیوال «کوچه» در بوشهر یکی از شناختهشدهترین نمونههای این مسیر است؛ رویدادی که بهجای برگزاری در سالنهای رسمی، اجراها را به دل بافت تاریخی بوشهر میبرد و موسیقی محلی را با زندگی روزمره مردم پیوند میزند. تجربهای که در طول این سالها هزاران گردشگر را به این بندر جنوبی کشانده و بخشی از رونق گردشگری شهر را رقم زده است. در همان مسیر، «جشنواره ملی عودنوازی قشم» که با همراهی هنرمندان بزرگی شکل گرفت، تلاش کرده عود، سازی که در سال ۱۴۰۱ با نام مشترک ایران و سوریه در فهرست میراث ناملموس «یونسکو» ثبت شد، به محور یک رویداد فرهنگیاقتصادی تبدیل شود؛ رویدادی که هم از استعدادهای نوجوان و جوان در نواختن این ساز حمایت میکند و هم به کارگاههای عودسازی جزیره رونق میبخشد. در سوی دیگر کشور، «جشنواره موسیقی بندراتی چابهار» نیز با تکیه بر سازهای بومی بلوچستان، فرصتی برای معرفی فرهنگ و اقتصاد گردشگری این منطقه فراهم کرده است.نخستین شب از سلسلهرویدادهای «خنیای ایرانی» در رفسنجان را باید در همین ردیف نشاند. وقتی «حسین دامنپاک»، نوازنده اهل تربتجام، دوتارش را در سالن آمفیتئاتر مجموعه «خجسته» به صدا درآورد، اتفاقی … …
