آنچه امروز در ارزیابی عملکرد صنعت نفت کشور کمتر مورد توجه قرار گرفته، فقط منابع مالی وصولنشده یا مطالبات بازنگشته از محل فروش نفت نیست، بخش مهمتری از ماجرا، درآمدی است که میتوانست وارد خزانه کشور شود، اما درنتیجه تصمیمهای نادرست، ضعف در مدیریت تولید و بیتوجهی به الزامات فنی و صیانتی، از دست رفته است.
این روزها درباره ارقام چند میلیارد دلاری مرتبط با تراستیها و بازنگشتن وجوه حاصل از فروش نفت بحثهای زیادی مطرح میشود، موضوعی که نیازمند رسیدگی شفاف و پاسخگویی مسئولان است. اما پرسش اساسی این است: چرا در کنار این موضوع، درباره خسارت چند میلیارد دلاری ناشی از افت کیفیت نفت تولیدی کشور و کاهش ارزش صادرات آن کمتر صحبت میشود؟
یکی از موضوعاتی که باید بهطور جدی مورد بررسی قرار گیرد، پیامدهای طرح موسوم به «ضربتی افزایش تولید» است که وزیر نفت معزول، آقای محسن پاکنژاد، در زمان اخذ رأی اعتماد از مجلس شورای اسلامی بر آن تأکید داشت. افزایش تولید، بهخودیخود هدفی ارزشمند است، اما در صنعت نفت، افزایش تولید زمانی موفقیت محسوب میشود که با رعایت ملاحظات مهندسی مخزن، تأسیسات سطحالارضی، ظرفیت نمکزدایی و فرآورش و استانداردهای کیفی نفت صادراتی همراه باشد.
افزایش تولید از چاههای دارای آب همراه بالا و نفت شور، بدون فراهم بودن ظرفیت کافی برای نمکزدایی و فرآورش، میتواند به افزایش آب و نمک همراه نفت، بالا رفتن ترکیبات خورنده و سولفید هیدروژن و درنهایت افت کیفیت نفت تحویلی به پایانههای صادراتی منجر شود. پیامد چنین وضعیتی صرفا یک مشکل عملیاتی در چاه یا واحد بهرهبرداری نیست، بلکه مستقیماً بر قابلیت فروش، قیمت نهایی و درآمد ارزی کشور اثر میگذارد.
توقف صادرات، وقتی نفت ایران خریدار نداشت
یکی از ابعاد بسیار نگرانکننده این موضوع، اتفاقی است که در بهمنماه ۱۴۰۳ رخ داد. بر اساس نامه رسمی نظارت بر بار صادرات شرکت ملی نفت ایران، در پی افت شدید کیفیت نفت، افزایش میزان نمک، آب همراه و ترکیبات نامطلوب، وضعیت به مرحلهای رسید که خریداران حاضر به خرید نفت ایران نبودند و صادرات نفت با توقف مواجه شد. …


دانلود از کافه بازار




































![[امیرعلی ابوالفتح] دولت ترامپ و جریانهای سهگانه در بحث ایران](/news/u/2026-11-20/ettelaat-35js7.jpg)





































































































