چرا درباره دیماه هیچ نظری نداری؟
یک طرف ماجرا، منتقدانی مثل مهدی تدینی، اشکان زارع، شکیب فرنام و آزاد عندلیبی قرار دارند؛ چهرههایی که از زاویهای نزدیکتر به جریان راست رسانهای، لیبرال یا منتقد گفتمان چپ و فمینیستی به ماجرا نگاه میکنند. انتقاد اصلی اینها لزوماً این نیست که چرا ترانه علیدوستی از یک زن یا از حقوق زنان حرف زده. بحثشان این است که اولویتها جابهجا شدهاند. ترانه علیدوستی در بزنگاههایی مثل وقایع ۱۸ و ۱۹ دی، از نگاه این منتقدان، سکوت کرده یا دستکم موضع علنیای که آنها انتظار داشتند نگرفته؛ اما حالا، بعد از فروکش کردن آن التهابها و در شرایطی که کشور از بحرانهای سیاسی، اقتصادی و حتی تبعات جنگ عبور نکرده، دوباره با یک موضع فمینیستی و با حضور در چنین میزگردی به میدان آمده است.
منتقدان ترانه میگویند مسئله دقیقاً همین است: او الزاماً «حرف اشتباه» نمیزند، بلکه در زمانی که آنها انتظار دارند درباره یک مسئله خاص حرف بزند، درباره مسئله دیگری حرف میزند. حتی در روایتهای تندتر، این ماجرا به یک حواسپرتی رسانهای تعبیر شده؛ اینکه در شرایط نابسامان اقتصادی و سیاسی، دوباره دعوای سلبریتیها، پرونده تجاوز، فمینیسم و روابط خصوصی آدمهای سینما به مرکز توجه میآید و اصل مسائل بزرگتر کشور کنار میرود. مامکِ پژمان اینا وارد میشود!
مامک جمشیدی، خواهر پژمان جمشیدی است که ساکن کاناداست و از برادرش دفاع کرده. واکنشهای او اما بخشی از ماجرا را از سطح نقد سیاسی و فمینیستی به سمت مسائل شخصیتر برد. مامک سراغ گذشته حرفهای ترانه در سینما هم رفته و درباره ارتباطات و مناسباتی صحبت کرده که به گفته خودش در مسیر کاری ترانه نقش داشتهاند. …
