«صبح که می‌رویم، امید نداریم برگردیم»؛ روایت سوخت‌بران شرق کرمان / همسرم با من می‌آید تا اگر اتفاقی افتاد،با هم بمیریم / هر سرویس ده میلیون تومان

به گفته فعالان حوزه سوخت، سوخت‌بران آخرین حلقه زنجیره قاچاق سوخت هستند؛ افرادی که به دلایلی مانند بیکاری و نداشتن شغل، به این مسیر پرخطر روی آورده‌اند و برای تأمین نان خود و خانواده‌شان، بارها جانشان را به خطر می‌اندازند. درآمدی که گاهی به قیمت جان تمام می‌شود و هر بار به همراه خود اضطراب، ترس و کابوس بازنگشتن از جاده را به خانه می‌آورد.

خبرآنلاین با مردی سوخت‌بر از یکی از روستاهای شهرستان ریگان در استان کرمان گفت‌وگو کرده است؛ مردی که گاهی همسرش، با وجود بارداری و شرایط دشواری که دارد، او را در مسیر پرخطر حمل سوخت همراهی می‌کند.

نامی که در این گزارش برای مصاحبه‌شونده استفاده شده، فرضی است.

سهیل، مردی اهل یکی از روستاهای شهرستان ریگان در استان کرمان است که به گفته خودش، از سال ۱۳۸۸ به سوخت‌بری مشغول است. او می‌گوید: «با وجود اینکه از سال ۱۳۸۸ در این خطم و کار سوخت‌بری می‌کنم، هنوز حتی یک خانه هم برای خودم ندارم و در خانه پدرم زندگی می‌کنم. درآمدم فقط در حدی است که بتوانم شکم زن و بچه‌ام را سیر کنم.» درآمد ۱۰ میلیون تومانی در سایه مرگ؛ بیشترین سود برای مندی‌داران است

سهیل درباره نحوه کار و درآمدش می‌گوید: «ما از شهرستان بم در استان کرمان، به اندازه پنج بشکه سوخت بار می‌زنیم و به سمت ایرانشهر می‌رویم. اگر از خطرهای مختلف، مثل دزدها و تصادف، در امان بمانیم و به دلیل سرعت بالایی که داریم واژگون نشویم یا با خودروی دیگری برخورد نکنیم، می‌توانیم سالم به مقصد برسیم. بعد از تخلیه سوخت، ۱۰ میلیون تومان گیرمان می‌آید؛ در حالی که ۱۵۰ میلیون تومان هم سهم مندی‌داری(مَندی‌دار یعنی فردی که محل دپوی سوخت دارد) است که بار را به‌صورت قرضی در اختیارمان گذاشته است.»

او ادامه می‌دهد: «گاهی ماشین خودم را می‌برم، گاهی ماشین برادرم را می‌گیرم و گاهی هم اگر خودروی دیگری بهتر باشد، آن را از صاحبش امانت می‌گیریم و مبلغی هم به او می‌دهیم.» …