این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
«ناتانهاج» در گزارش دیروز یکشنبه برای سیانان نوشت، سی و پنج سال پیش، گروهی از تندروهای کمونیست کودتای نافرجام علیه میخائیل گورباچف، رهبر شوروی، را رهبری و نیروهای گریز از مرکز را آزاد کردند که در نهایت به فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی منجر شد. در آگوست ۱۹۹۸، یک بحران مالی روسیه را فرا گرفت و باعث عدم پرداخت بدهی داخلی و سقوط روبل شد. یک سال بعد، گروهی از شبهنظامیان حملهای را به جمهوری داغستان در جنوب روسیه هدایت و جنگ دوم چچن را آغاز کردند؛ درگیریای که یک چهره سیاسی ناشناس، یک افسر سابق کا.گ.ب به نام ولادیمیر پوتین را به ردههای بالای قدرت رساند. پوتین در شب سال نو ۱۹۹۹، پس از یک واگذاری غافلگیرکننده از سوی رئیسجمهور بوریس یلتسین، رهبر روسیه شد. اما این رهبر سرسخت جدید نیز از «نفرین آگوست» مصون نبود. یکی از اولین آزمونهای بزرگ او در دوران تصدی قدرت، غرق کردن کورسک بود؛ یک زیردریایی هستهای با ۱۱۸ ملوان. در آگوست ۲۰۰۸، روسیه با گرجستان وارد جنگ شد و چهره جدیدی از سیاست خارجی تهاجمی پوتین را نشان داد. تابستان گذشته نیز در روسیه به فصلی تاریک برای پوتین تبدیل شد. پیشرفت در خطوط مقدم مورد مناقشه در اوکراین توسط نیروهای روسی اندک بود؛ آسمان شهرهای روسیه بهدلیل حملات اوکراین به پالایشگاههای نفت سیاه شد و صفهای طولانی در پمپهای سوخت و شایعات مربوط به موج جدید بسیج، روسها را به شکایت واداشت. یک آگوست سیاه دیگر؟ … روزنامه دنیای اقتصاد / ۱۴۰۵/۰۶/۰۱
سایه «آگوست سیاه» بر سر کرملین
دنیای اقتصاد: در طول چند دهه گذشته، «آگوست سیاه» یا «نفرین آگوست» به نوعی اصطلاح روزنامهنگاری در روسیه برای بحرانهای دراماتیکی تبدیل شده که به نظر میرسد در هفتههای آخر تابستان اتفاق میافتند. از برخی جهات، آگوست سیاه معادل تقریبی «فصل احمقانه» در روزنامهنگاری بریتانیا در روسیه است؛ یعنی آرامش اواخر تابستان که به نظر میرسد تیترهای بیاهمیت درحالیکه پارلمان تعطیل است و اعضای خانواده سلطنتی در تعطیلات هستند - یا بازگشتهای غافلگیرکننده به خانه را اعلام میکنند - غالب میشوند. اما خرد عامیانه روسیه بدبینانهتر است: نگاهی به تاریخ اخیر روسیه به نظر میرسد از این باور پشتیبانی میکند که رویدادهای دراماتیک و «قوی سیاه» معمولا در ماه آگوست رخ میدهند.
