ونزوئلا از سال ۲۰۰۹، در پی سیاستی برخاسته از اراده عمومی و در حمایت از آرمان فلسطین، روابط خود با رژیم صهیونیستی را قطع کرد؛ اما اکنون سران جدید این کشور که در سایه فشار و نفوذ آمریکا بر سر کار آمدهاند، به سمت احیای روابط کنسولی با تلآویو حرکت کردهاند. در سوی دیگر، کلمبیا نیز در دوره ریاستجمهوری آبیلاردو دِ لاسپریا، که با حمایت و مداخله آمریکا به قدرت رسیده، حاکمیت رژیم صهیونیستی بر جولان اشغالی را به رسمیت شناخته است.
این تحولات را نمیتوان صرفاً پیامد تغییر دولتها دانست. تجربه آرژانتین و برخی دیگر از کشورهای آمریکای لاتین نیز نشان داده است که تغییر جهت سیاسی در این منطقه، گاه در پی مجموعهای از فشارهای اقتصادی، سیاسی و امنیتی آمریکا رخ میدهد. واشنگتن در دوران ترامپ، در چارچوب احیای دکترین مونروئه، تلاش کرده نفوذ چین و روسیه را محدود و آمریکای لاتین را بار دیگر به حیاط خلوت خود تبدیل کند؛ از ادعای مبارزه با مواد مخدر و فشار بر دولتها گرفته تا مداخلات سیاسی، ایجاد بیثباتی و اقدامات نظامی.
با این حال، در پس این سیاست، هدفی فراتر از رقابت ژئوپلیتیکی نهفته است: تقویت پروژه «اول اسرائیل» و مقابله با موج فزاینده فلسطینخواهی و آزادیخواهی ملتهای منطقه. از این منظر، تلاش برای بازگرداندن رژیم صهیونیستی به معادلات آمریکای لاتین، بخشی از همان راهبردی است که میکوشد دامنه حمایت از فلسطین را محدود کند. مدعیان حقوق بینالملل؛ شریکان یک جنایت …
