۸۰ سال پیش، در روزهای ۶ و ۹ اوت ۱۹۴۵، آمریکا از این سلاحها استفاده کرد و با پیامدی ویرانگر، دو بمب اتمی را بر شهرهای هیروشیما و ناگازاکی در ژاپن فرو ریخت.
این کشوراز نیروهای محور بود؛ ائتلافی متشکل از آلمان نازی، ایتالیا و ژاپن که در جنگ جهانی دوم در برابر نیروهای متفقین قرار داشت.
برآورد میشود که این انفجارها دستکم ۲۰۰ هزار نفر را به کشتن دادند. این رویداد همچنان تنها مورد استفاده از سلاح هستهای در یک درگیری نظامی است.
پاتریشیا لوئیس، کارشناس کنترل تسلیحات، میگوید این نقطه «آغاز واقعی رقابت تسلیحاتی هستهای» بود. این اتفاق کشورهایی دیگر بهویژه اتحاد جماهیر شوروی را وادار کرد که با فوریت به دنبال توسعه سلاحهای هستهای خود باشند؛ هم بهعنوان ابزاری برای بازدارندگی، و هم برای نمایش قدرت در سطح منطقهای و جهانی.
چه اتفاقی بعد از آن افتاد؟
کمتر از دو سال پس از پایان جنگ جهانی دوم، جهان وارد دوران جنگ سرد شد؛ رویارویی و رقابتی جهانی میان آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی و بلوکهای متحد آنها.
این رویارویی بیش از ۴۰ سال ادامه داشت و در مقاطعی جهان را تا مرز یک درگیری هستهای پیش برد.
شوروی تلاش برای ساخت بمب اتمی را در جریان جنگ جهانی دوم آغاز کرد و سرانجام در سال ۱۹۴۹ با انجام یک آزمایش موفق به این هدف دست یافت؛ رویدادی که به انحصار آمریکا بر سلاح هستهای پایان داد.
پس از آن، دو طرف برای ساخت سلاحهای هستهای ویرانگرتر با هم رقابت کردند.
در ۱۵ سال بعد، سه کشور دیگر نیز به قدرتهای هستهای تبدیل شدند.
بریتانیا که در جریان جنگ جهانی دوم با آمریکا در ساخت سلاحهای هستهای همکاری کرده بود، در سال ۱۹۵۲ به سومین کشور دارای این تسلیحات تبدیل شد.
فرانسه و چین نیز بهترتیب در سالهای ۱۹۶۰ و ۱۹۶۴ به باشگاه کشورهای دارای سلاح هستهای پیوستند.
کشورهای دیگر چه زمانی به سلاح هستهای دست یافتند؟
تا دهه ۱۹۶۰، پنج قدرت هستهای، یعنی آمریکا، اتحاد جماهیر شوروی، بریتانیا، فرانسه و چین، جایگاه خود را بهعنوان کشورهای دارای سلاح هستهای تثبیت کرده بودند. …
