اگر زمین هدف نهایی نیست، همان طور که معاون وزیر تاکید کرده، معیار ارزیابی عملکرد وزارت راه و شهرسازی نیز نباید صرفا تعداد هکتارهای اضافه شده یا قطعات واگذار شده باشد. آنچه باید در کارنامه دولت دیده شود، مسیر مشخص زمین از مرحله تامین و واگذاری تا دریافت پروانه، آغاز عملیات اجرایی، تکمیل و تحویل مسکن است. ۳۰ هزار هکتار زمین اضافه شد؛ اما کجا و با چه خروجی؟
طاهرخانی اعلام کرده است که در سال ۱۴۰۴ بیش از ۳۰ هزار هکتار به اراضی سکونتی کشور اضافه شده است. بر اساس آماری که وی ارائه کرده، این رقم در سال ۱۴۰۰ حدود ۱۸ هزار هکتار، در سال ۱۴۰۱ حدود ۲۶ هزار هکتار، در سال ۱۴۰۲ حدود ۴۳ هزار هکتار و در سال ۱۴۰۳ حدود ۴۵ هزار هکتار بوده است.
با این حال، افزایش اراضی سکونتی به تنهایی به معنای افزایش عرضه موثر مسکن نیست. آنچه برای متقاضی اهمیت دارد، زمینی است که قابلیت ساخت داشته باشد و بتواند در یک فرآیند مشخص به واحد مسکونی تبدیل شود.
از این رو، وزارت راه و شهرسازی باید روشن کند چه میزان از این ۳۰ هزار هکتار عملا وارد فرآیند واگذاری شده، چه مقدار دارای زیرساخت های لازم است، چه میزان برای آن پروانه ساختمانی صادر شده و چه تعداد واحد مسکونی از این اراضی در حال ساخت یا تکمیل است.
اگر هزاران هکتار زمین به محدوده سکونتی اضافه شود، اما متقاضی همچنان برای دریافت مجوز، تامین مالی، انشعابات و آغاز ساخت با مشکل مواجه باشد، اثر واقعی این سیاست بر بازار مسکن چه خواهد بود؟ …
