نخست اینکه تیلاپیا نام یک گونهٔ مشخص نیست، بلکه به گروهی از ماهیان خانوادهٔ سیکلیده اطلاق می‌شود که گونه‌های مختلف آن از نظر زیست‌شناسی، تحمل شرایط محیطی، رفتار تغذیه‌ای و ظرفیت پرورشی تفاوت دارند.
برای مثال، در مطالعات انجام‌شده در «تالاب شادگان»، دو گونهٔ غیربومی Coptodon zillii (تیلاپیای زیلی یا شکم‌قرمز) و Oreochromis aureus (تیلاپیای آبی) شناسایی شده‌اند. این در حالی است که تیلاپیای نیل یا Oreochromis niloticus یکی از مهمترین گونه‌های مورد استفاده در صنعت جهانی آبزی‌پروری است.
بنابراین، تعمیم تمام ویژگی‌های زیستی و پیامدهای اکولوژیک یک گونه به تمام ماهیان موسوم به تیلاپیا از نظر علمی قابل دفاع نیست.
نکتهٔ دوم اینکه حضور و گسترش تیلاپیای زیلی در تالابهای خوزستان، به‌خودی‌خود، دلیلی برای ممنوعیت یا محکوم کردن تمام فعالیت‌های پرورش تیلاپیا نیست. اتفاقاً باید پرسید این گونه‌ها چگونه وارد منابع آبی طبیعی شدند؟ چه سازوکار نظارتی بر مراکز تکثیر وجود داشته؟ چرا از انتقال ناخواستهٔ گونه‌های غیربومی از طریق بچه‌ماهی‌ها جلوگیری نشده است؟
اگر یک گونهٔ غیربومی از طریق رهاسازی یا فرار از مزارع به محیط طبیعی راه پیدا کرده و در آنجا مستقر شده است، باید با مدیریت زیستی، کنترل مسیرهای انتقال، پایش و برنامه‌های حفاظتی با آن مقابله کرد، نه اینکه صورت مسئله را به کل صنعت آبزی‌پروری تعمیم دهیم.
نکتهٔ سوم، اهمیت اقتصادی و غذایی تیلاپیاست. امروز تیلاپیا یکی از مهمترین ماهیان پرورشی جهان است. رشد مناسب، تبدیل غذایی … …
دانلود از کافه بازار
