نشریه آتلانتیک در تحلیلی درباره دور تازه فشارهای اقتصادی دولت دونالد ترامپ علیه ایران، این تهدیدها را بیش از آنکه نشانه تشدید واقعی فشارها بداند، تلاشی برای یافتن راهی برای خروج آمریکا از جنگی توصیف میکند که گزینههای واشنگتن در آن روزبهروز محدودتر شده است.
اسکات بسنت، وزیر خزانهداری آمریکا، اخیراً از اجرای تحریمهای ثانویه علیه کشورها و نهادهای طرف معامله با ایران خبر داده است؛ اما همزمان از هدف قرار دادن مستقیم چین و روسیه، که از مهمترین شرکای اقتصادی ایران هستند، خودداری کرده است. بسنت در پاسخ به چرایی این احتیاط گفت: «چرا باید بخواهم نظام مالی جهانی را منفجر کنم؟»
آتلانتیک معتقد است همین جمله نشان میدهد واشنگتن میداند استفاده کامل از ابزار تحریمهای ثانویه میتواند پیامدهایی فراتر از ایران داشته باشد. به نوشته این نشریه، «اعلام تحریمهای ثانویه، حتی در حد یک تهدید، نوعی قمار اقتصادی است» و اجرای کامل آن علیه همه طرفهای مرتبط با ایران میتواند به اقتصاد جهانی آسیب بزند.
این تحلیل در ادامه مینویسد کارزار فشار آمریکا تاکنون نتوانسته تهران را به تسلیم وادار کند. ایران با وجود خسارتهای نظامی و اقتصادی، توان خود را حفظ کرده و چین و روسیه نیز تمایل چندانی برای همراهی با واشنگتن در فشار اقتصادی علیه تهران نشان ندادهاند.
از نگاه آتلانتیک، مشکل اصلی ترامپ این است که «پس از فشار حداکثری، باز هم فشار حداکثری دیگری میآید»؛ اما این فشارها تاکنون نه پیروزی قاطعی به همراه داشته و نه راهی برای خروج از جنگ فراهم کردهاند.
در همین چارچوب، تهدیدهای تازه اقتصادی میتواند آخرین تلاش دولت ترامپ برای افزایش اهرم فشار و همزمان پیدا کردن راهی برای پایان دادن به جنگ باشد. این نشریه مینویسد: «پرسش اصلی دیگر صرفاً این نیست که واشنگتن چگونه قصد دارد ایران را به مذاکره وادار کند؛ بلکه مسئله این است که آمریکا چگونه میخواهد از جنگی خارج شود که در آن گزینههایش روزبهروز محدودتر میشوند.»
آتلانتیک همچنین به محدودیتهای داخلی دولت ترامپ اشاره میکند. افزایش قیمت نفت و بنزین، تداوم تورم و کاهش حمایت افکار عمومی آمریکا از جنگ، در آستانه انتخابات میاندورهای، هزینههای ادامه جنگ را برای دولت افزایش داده است.
استیو هانکه، اقتصاددان دانشگاه جانز هاپکینز، نیز در این گزارش عملکرد تحریمهای ایران را «کارنامهای تقریباً تمامعیار از شکست» توصیف میکند و معتقد است تحریمهای جدید نیز احتمالاً به همان سرنوشت دچار خواهند شد.
در نهایت، آتلانتیک هشدار میدهد که قدرت واقعی یک تهدید به اراده برای اجرای آن وابسته است؛ اگر واشنگتن بارها تهدید کند، مهلت تعیین کند و سپس از اجرای اقدامات خود عقب بنشیند، به جای نمایش قدرت، محدودیتهای قدرت آمریکا را برای رقبایش آشکار خواهد کرد.
